„Nie stroi się, wciąż jesteś w kuchni!” – powiedział mój mąż godzinę przed rocznicą. Ale kiedy goście zobaczyli mnie w sukni wieczorowej, jego uśmiech zniknął…

I po raz pierwszy od wielu lat, przed rodzinnym świętem, nie czułam zmęczenia, lecz ekscytację.

Z salonu dobiegał głos Roberta:

— Lin! Goście już przybywają! Gdzie jesteś?!

Wziąłem małą torebkę.

Spojrzałem na zegarek.

Pozostało pięć minut do szóstej.

I spokojnie otworzył drzwi sypialni.

Etap 5. Kobieta, której nikt się nie spodziewał zobaczyć

Goście już stali na korytarzu.

Pietrowicz, szef produkcji, przyjechał ze swoją żoną Natalią Andriejewną.

Koledzy Roberta zdjęli płaszcze.

Milena rozkładała torby z prezentami.

Wyszedłem na korytarz.

Pierwsza zauważyła mnie Natalia Andrejewna.

- Lina?! Jaka jesteś piękna!

Podeszła i mnie przytuliła.

— Sukienka jest oszałamiająca! Jesteś po prostu nie do odparcia!

Pietrowicz odwrócił się.

„Nikołaju Robertowiczu” – powiedział z uśmiechem, zwracając się do mojego męża w swoim zwykłym żartobliwym tonie – „gdzie ukryłeś taką piękność?”

Robert zamarł.

Jego wzrok przesunął się po moich nagich ramionach, moich włosach, moich butach.

„Lina…” mruknął. „Kto poda gorące danie?”

Na korytarzu zrobiło się nieprzyjemnie cicho.

Uśmiechnąłem się.

— Gorące danie jest gotowe. Wystarczy postawić je na stole.

Natalia Andrejewna spojrzała na męża ze zdziwieniem.

- Robert, czy twoja żona też dziś pracuje jako kelnerka?

Pietrowicz kaszlnął.

— A myśleliśmy, że obaj właściciele zostali zaproszeni na przyjęcie urodzinowe.

Milena szybko interweniowała:

- Linoczka po prostu uwielbia się wygłupiać!

Odpowiedziałem spokojnie:

— Dziś postanowiłem spróbować innego sposobu świętowania. Razem ze wszystkimi.

I poszła do salonu.

Etap 6. Moje miejsce zostało zajęte.

Gdy weszliśmy do środka, od razu zauważyłem, że na stole było piętnaście nakryć do stołu.

Chociaż spodziewano się szesnastu gości.

Opowiedziałem.

Raz, dwa, trzy…

Moje miejsce naprawdę tam nie było.

Robert stał w pobliżu.

- Lin, cóż, zazwyczaj nie siadasz. Dlatego tego tam nie położyłem.

Spojrzałam na mojego męża.

- W takim razie będziemy musieli to naprawić.

W tym momencie pojawiła się Polina.

Zrozumiała wszystko od razu.

- Tato, gdzie siedzi mama?

Robert machnął ręką z irytacją.

- Polina, nie zaczynaj. Zaraz znajdziemy krzesło.

Córka spokojnie zdjęła kurtkę.

- Przyniosę z kuchni.

Przyniosła krzesło i dodatkowe nakrycie.

Umieściła to między sobą a Natalią Andreevną.

- Mamo, usiądź tutaj.

Usiadłem.

Polina puściła oko.

Robert zmarszczył brwi, ale nic nie powiedział.

Pierwszy toast wzniesiono za solenizanta.