„Usiądź i bądź cicho! To nie twoja sprawa!”
I tak było. Nawet nie patrząc na żonę. Maksim stał przy oknie, wpatrując się w dziedziniec – gdzieś pod szarą wrześniową mżawką gołębie latały nisko nad mokrym chodnikiem – i mówił za jej plecami. Jakby Sonia nie była człowiekiem. Jakby była tylko przedmiotem, zepchniętym w kąt.
Siedziała przy kuchennym stole z filiżanką kawy w dłoni, czekając, aż mąż w końcu się odwróci. Nigdy tego nie zrobił.
Wszystko zaczęło się trzy dni wcześniej, kiedy Zinaida Pietrowna – matka Maksima, kobieta o głosie stworzonym do rozkazywania, a nie proszenia – zadzwoniła do syna i powiedziała: „Musimy raz na zawsze rozwiązać sprawę daczy”. Sonia nie słyszała rozmowy; widziała tylko, jak Maksim skinął głową do telefonu, milcząco zgadzając się, niemal jak dziecko. „Tak, mamo. Tak, oczywiście. Porozmawiam z nim o tym”.
I tak zrobił. Tak do niej mówił.
Dacza należała do nich obojga od pierwszego roku małżeństwa. Nie była prezentem – Sonia odziedziczyła ją po ciotce, która wyjechała do córki do innego miasta i oficjalnie przekazała ziemię siostrzenicy. Sześćset metrów kwadratowych, dwupiętrowy dom – stary, ale solidny – z werandą i jabłoniami. Każdego lata Sonia spędzała tam dwa, trzy miesiące, malując coś, majsterkując w domu; kiedyś nawet sama wymieniła deski podłogowe w małej sypialni – znalazła je i poprosiła sąsiadkę o pomoc. Maksim przyjeżdżał tylko w weekendy, opalał się na łóżku polowym i jadł to, co przygotowała w letniej kuchni.
A teraz – najwyraźniej dacza miała trafić do jego matki.
„Oddać?” Sonia wciąż nie rozumiała, o co mu chodzi. „Ale… ona nie jest matką Maksima. Dacza jest moja”.
„Zapiszemy ją na niego. Mama chce tam mieszkać od wiosny do jesieni; to lepiej dla jej zdrowia. A ty, jesteś młoda, poradzisz sobie bez daczy”.
„Maksim, to moja własność”.
