CZĘŚĆ 2: Pudełko, które czekało dziesięć lat

Kiedy Nora zmarła, do naszego domu nastała cisza.

Zadomowił się w każdym pokoju.

Jej kapcie pozostały nietknięte na korytarzu.

Jej szczoteczka do zębów pozostała obok naszej.

Jej puste łóżko stało się pierwszą rzeczą, jaką widziałem każdego ranka i ostatnią rzeczą, jaką widziałem każdej nocy.

Urodziny stały się szczególnie bolesne.

Były jeszcze ciasta.

Nadal świece.

Nadal dekoracje.

Ale zawsze brakowało jednego krzesła.

Co roku Leila i ja po cichu liczyliśmy trzy miejsca, chociaż w tym czasie zostało nas tylko dwoje.

Z biegiem lat żałoba nas zmieniła.

Leila stała się chłodna i ostra.

Ucichłam.

Ból nas do siebie nie zbliżył.

To nas od siebie oddaliło.

Kiedy skończyliśmy dwadzieścia jeden lat, nie potrafiliśmy już ze sobą rozmawiać.

Tego ranka mama zaprosiła nas do domu na śniadanie.

Jadalnię udekorowano balonami i serpentynami.

Obok stał mały tort urodzinowy.

A tam, na stole, znajdowały się trzy nakrycia.

Ani Leila, ani ja nie skomentowaliśmy tego.

Potem weszła mama niosąc małe drewniane pudełko.

Od razu coś we mnie się ścisnęło.

Położyła go ostrożnie między nami.

Na wierzchu leżała stara koperta.

Pismo odręczne zatrzymało moje serce.

Wiedziałem to od razu.

Nory.

Na przodzie widniały cztery słowa:

**OTWARTE W NASZE 21. URODZINY.**

Leila upuściła widelec.

Oczy mamy napełniły się łzami.

„Zrobiła to przed śmiercią” – wyszeptała mama. „Poprosiła mnie, żebym przechowała to bezpiecznie do dzisiaj”.

Przez lata mama nigdy go nie otwierała.

Ani razu.