Nastolatek skazany na 452 lata więzienia? Prawda kryjąca się za viralowym nagłówkiem

​​​​

2012: Miller przeciwko Alabamie

W 2012 r . Sąd poszedł dalej .

W sprawie Miller v. Alabama sąd uznał , że obowiązkowe wyroki dożywotniego pozbawienia wolności bez możliwości zwolnienia warunkowego dla nieletnich przestępców są niezgodne z konstytucją.

Obowiązkowy wyrok nie pozostawia sędziemu żadnej swobody w zakresie brania pod uwagę okoliczności konkretnego oskarżonego .

W ramach takiego systemu dwaj nastolatkowie skazani na podstawie tego samego prawa mogą otrzymać identyczne wyroki dożywotniego pozbawienia wolności , pomimo znacznych różnic w wieku, dojrzałości, pochodzeniu rodzinnym , udziale w przestępstwie lub potencjale resocjalizacyjnym .

Sąd uznał , że procedury wydawania wyroków skazujących muszą uwzględniać młody wiek sprawcy przed wymierzeniem najsurowszej możliwej kary .

2016: Montgomery przeciwko Luizjanie

W 2016 r. Sąd Najwyższy wyjaśnił , że norma konstytucyjna ustanowiona w sprawie Miller ma zastosowanie wstecz.

Oznaczało to , że osoby , które już otrzymały obowiązkowe wyroki dożywotniego pozbawienia wolności bez możliwości ubiegania się o zwolnienie warunkowe, mogły potencjalnie ubiegać się o ulgę.

Dla niektórych wyrok ten otworzył możliwość ponownego wydania wyroku lub rozważenia zwolnienia warunkowego po kilkudziesięciu latach spędzonych w więzieniu .

Nie spowodowało to automatycznego uwolnienia wszystkich dotkniętych chorobą osób.

Sądy i stany nadal muszą ustalić, w jaki sposób wdrożyć ochronę konstytucyjną .

2021: Jones kontra Missisipi

W 2021 r. sytuacja prawna stała się bardziej skomplikowana .

W sprawie Jones v. Mississippi Sąd Najwyższy orzekł , że sędzia wydający wyrok nie był zobowiązany konstytucyjnie do dokonania odrębnego ustalenia faktycznego , że nieletni jest trwale niezdolny do resocjalizacji , przed wymierzeniem kary dożywocia bez możliwości zwolnienia warunkowego.

Orzeczenie utrzymało zakaz obowiązkowego orzekania wobec nieletnich kar dożywotniego pozbawienia wolności bez możliwości ubiegania się o zwolnienie warunkowe, dopuszczając jednocześnie kary uznaniowe w okolicznościach , w których zezwala na to prawo stanowe .

Łącznie te pięć orzeczeń obrazuje napięcie między uznaniem rozwoju młodzieży a utrzymaniem uprawnień sądowych do wymierzania surowych kar za poważne przestępstwa .