Możliwość zmiany jest ważnym czynnikiem
Nastolatek, który dopuścił się poważnego przestępstwa, może być zupełnie inny, gdy będzie miał 25, 30 lub 40 lat.
Edukacja, doradztwo, wsparcie rodziny, leczenie i zorganizowana rehabilitacja mogą mieć wpływ na rozwój osobisty.
Niektórzy młodzi przestępcy z czasem stają się odpowiedzialnymi dorosłymi, którzy wnoszą pozytywny wkład w życie swoich społeczności.
Inne przypadki mogą nadal stwarzać poważne ryzyko i wymagać długiego okresu nadzoru lub pozbawienia wolności.
System sprawiedliwości musi brać pod uwagę indywidualne okoliczności, a nie zakładać, że każdy młody człowiek podąży tą samą drogą.
Jest to szczególnie ważne przy wydawaniu wyroków, które mogą na stałe pozbawić skazanego możliwości powrotu do społeczeństwa.
Co Sąd Najwyższy USA powiedział na temat wyroków skazujących dla nieletnich
W Stanach Zjednoczonych opracowano szereg ważnych zasad prawnych dotyczących wyjątkowo surowych wyroków wymierzanych osobom, które popełniły przestępstwa przed ukończeniem 18 roku życia.
Trzy orzeczenia Sądu Najwyższego są szczególnie istotne.
W sprawie Graham v. Florida (2010) ustalono, że nieletni skazani za przestępstwa inne niż zabójstwo nie mogą zostać skazani na dożywocie bez możliwości zwolnienia warunkowego na mocy Ósmej Poprawki.
Orzeczenie to uznało, że ważne jest zapewnienie młodym ludziom skazanym za przestępstwa inne niż zabójstwo realnej możliwości udowodnienia, że poddali się resocjalizacji.
W wyroku Miller v. Alabama (2012) orzeczono, że obowiązkowe wyroki dożywotniego pozbawienia wolności bez możliwości zwolnienia warunkowego dla osób, które popełniły przestępstwa zabójstwa przed ukończeniem 18. roku życia, są niezgodne z konstytucją.
Sąd podkreślił, że orzekając karę, należy brać pod uwagę młody wiek i jego cechy, a nie automatycznie nakładać taką samą karę w każdym przypadku.
Wyrok Montgomery v. Louisiana (2016) nadał zasadzie Millera moc wsteczną, umożliwiając pewnym osobom, które wcześniej zostały skazane na obowiązkowe dożywocie bez możliwości zwolnienia warunkowego, ubieganie się o ulgę.
Później, w sprawie Jones v. Mississippi (2021), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że odrębne ustalenie trwałej niepoprawności nie jest wymagane konstytucyjnie przed nałożeniem kary dożywotniego pozbawienia wolności bez możliwości zwolnienia warunkowego, pod warunkiem, że system kar pozwala na uwzględnienie wieku przestępcy i istotnych cech.
Decyzje te nie oznaczają, że każdy nieletni przestępca musi zostać zwolniony.
Ustanawiają ważne ograniczenia i procedury dotyczące najsurowszych kar.
Ogólna zasada jest taka, że przy ustalaniu wymiaru kary bierze się pod uwagę wiek danej osoby w chwili popełnienia przestępstwa.
