Z perspektywy czasu, to niesamowite, jak czterdzieści lat mogło po prostu zniknąć w tej pustej mgle. Zaczęło się jak każdy normalny piątek. Clara spakowała siedmioletnią Lily i pięcioletniego Toby'ego do kombi i wyruszyła na weekendową wizytę ze swoją siostrą Gwen nad wybrzeżem. Ja zostałem, żeby dokończyć pracę, planując pojechać i dołączyć do nich w niedzielę wieczorem.
Niedzielny wieczór nigdy nie nadszedł.
Zamiast tego, Gwen zadzwoniła do mnie tego wieczoru i zapytała, gdzie są Clara i dzieci. „Co masz na myśli mówiąc, gdzie są? Powinny były już do ciebie dotrzeć”. Ale nie dotarły, a w poniedziałek interweniowała policja i w ciągu tygodnia ich twarze były wszędzie w wiadomościach.
Nurkowie przeciągali tę lodowatą, wezbraną rzekę przez wiele dni. Wyciągnęli stare opony, zardzewiały złom i śmieci, ale nie znaleźli ani śladu po Clarze i dzieciach. Znaleźli jednak kombi, zaparkowane tuż przy skraju starego mostu, bez barierek. Drzwi od strony kierowcy były otwarte, kluczyk tkwił w stacyjce, a torebka Clary leżała na siedzeniu.
