Ugoda, której nie podpisałam, a która pojawiła się w sądzie z moim podpisem. Pieczątka notarialna z datą, kiedy byłam czterysta mil stąd. Prawnik, który co chwila na mnie zerkał, jakby próbował sobie przypomnieć, gdzie widział moją twarz. Rodzina mojego męża myślała, że wydali syna za gospodynię domową. Nigdy wcześniej nie pytali, kim jestem. Gdyby pytali, wiedzieliby, że już kiedyś widziałam to pismo.
ROZDZIAŁ 1: PROSTY
„No, patrzcie, kto tu jest” – wyszeptała moja teściowa, Bettina Sterling, wystarczająco głośno, by usłyszała ją cała sala sądowa. „I to bez adwokata. Jakież to żenujące”.
Jej diamentowa bransoletka tenisowa zalśniła w świetle, gdy uniosła dłoń do ust, udając, że próbuje ukryć kolejny śmiech.
Mój teść, Conrad, pochylił się nad nią. „Blake powiedział, że przyjedzie sama. Nie ma szans”.
Po drugiej stronie przejścia mój mąż, Blake, poprawiał jedwabny krawat i wymieniał zadowolone spojrzenia z trzema prawnikami z kancelarii Pike, Halloran & Voss siedzącymi wokół niego. Słyszałam, że każdy zarabia sześćset dolarów za godzinę. Wyglądał jak człowiek czekający na trofeum.
Siedziałem sam przy stole pozwanego w sali rozpraw 3B Sądu Rodzinnego Hrabstwa Kingsbridge, ze starą skórzaną teczką na podłodze obok mnie. Ręce miałem złożone na kolanach. Nie dałem im po sobie poznać, jak bardzo byłem zły.
Miałam dużo praktyki w tym, żeby nie pokazywać ludziom, co robię.
Sędzia Corinne Albright spojrzała na mnie znad okularów do czytania. „Pani Sterling, czy rozumie pani prawo do reprezentacji przez adwokata?”
„Tak, Wasza Wysokość.”
„I decydujesz się dziś reprezentować samą siebie?”
"Ja jestem."
Główny prawnik Blake'a wstał, zanim zdążyła to zapisać. Grayson Pike. Wysoki, siwy na skroniach, w bardzo drogim garniturze. Kiedy wszedłem, spojrzał na mnie dwa razy. Zmarszczył lekko brwi, jakby próbował skojarzyć twarz. Potem się odwrócił.
„Wysoki Sądzie, obawiamy się, że wybór pani Sterling może niepotrzebnie skomplikować sprawę, która powinna być prosta. Ugoda została podpisana przez obie strony i poświadczona notarialnie. Jesteśmy tu tylko po to, by uzyskać zgodę sądu”.
Prosty.
