Miała przy sobie powieść kryminalną, którą dałem jej na Boże Narodzenie.
Nigdy go nie otworzyła.
Mama wyszła na zewnątrz.
Siedziałem na plastikowym krześle obok skrzynek z kwiatami.
Otworzyłem książkę.
I spędziłem około czterdziestu pięciu minut czytając tę samą stronę.
Później tego popołudnia poszedłem na górę, żeby wziąć sweter.
Gdy przechodziłem obok pokoju gościnnego, usłyszałem Susan rozmawiającą z Richardem.
„Właśnie temu próbowałem zapobiec”.
Zatrzymałem się.
Richard powiedział coś zbyt cicho, by go usłyszeć.
Wtedy Zuzanna powiedziała:
„Sama mi powiedziała, Richard. Powiedziała, że jest coraz trudniej. Sprzątanie. Zakupy. Jazda samochodem. Wszystko. A teraz wszyscy traktują ją tak, jakby nie potrafiła poradzić sobie z własnym domem”.
Zapukałem.
W pokoju zapadła cisza.
Susan otworzyła drzwi.
„O czym mówisz?”
Spojrzała na mnie.
"Przepraszam?"
„Mówiłeś, że moja matka powiedziała ci, że to miejsce staje się zbyt trudne. Co ci powiedziała?”
Susan spojrzała na Richarda.
A potem z powrotem na mnie.
„Nie powiedziała ci?”
"NIE."
Zszedłem na dół.
Mama nadal była na tarasie.
Nadal obok jej kwiatów.
Nadal trzymam tę samą książkę.
„Mamo, powiedziałaś Susan, że domek nad jeziorem staje się dla ciebie zbyt przytłaczający?”
Mama westchnęła.
„Och, kochanie. To nie była tajemnica.”
„Co dokładnie powiedziałeś?”
„Nic ważnego. Rozmawialiśmy.”
Susan zeszła za mną na dół.
Stała w drzwiach.
„Powiedziałeś mi w pierwszy weekend czerwca, że opiekowanie się domem cię wykańcza.”
Mama zmarszczyła brwi.
„Powiedziałem, że łatwiej się męczę. Mam sześćdziesiąt osiem lat.”
Mówiłeś też, że zakupy spożywcze są irytujące. Otwieranie domu w każdy weekend wymagało mnóstwa energii. A plecy bolały cię odkąd spadłeś z drabiny, malując okiennice.
Odwróciłem się do mamy.
„Spadłeś z drabiny?”
Wpatrywała się w swoją książkę.
„To był lekki upadek.”
"Mama."
„Wylądowałem w hortensjach.”
Odwróciłem się z powrotem w stronę Susan.
„Więc twoim rozwiązaniem było całkowite nie robienie niczego?”
Jej wyraz twarzy stwardniał.
"NIE."
Weszła na pokład.
„Moim rozwiązaniem nie było dawanie jej poczucia, że nie potrafi kierować swoim życiem”.
