„Mamo, nie tak się umawialiśmy” – zaczął niepewnie, przestępując z nogi na nogę. „Powiedziałem, że Ira się nad tym zastanowi. Poza tym, są tam lokatorzy, umowa najmu jest na rok…”
„Och, jakież to kontrakty między wtajemniczonymi!” Galina Pietrowna machnęła lekceważąco ręką, rzucając mi pelerynę w ramiona. „Iroczka, nie jesteś chciwa, prawda? Wynajmujesz obcym, a skąpisz na swoim? Ludoczka to porządna dziewczyna. Będzie musiała przetrwać sześć miesięcy, zanim zbierze klientelę”.
W myślach bił brawo. Zajęcie obcego terytorium zostało dokonane z gracją dywizji pancernej. Mieszkanie na ulicy Babuszkinskiej było moim przedmałżeńskim spadkiem po babci. Te pieniądze nie leżały tam po prostu: opłacały nasze coroczne wakacje, pokrywały braki w bieżących remontach i służyły jako ta finansowa poduszka, która pozwalała nam spać spokojnie w czasie każdej burzy gospodarczej. I nie planowałam oddawać tego majątku salonowi kosmetycznemu dalekiego krewnego.
„Galina Pietrowna” – uśmiechnęłam się z najuprzejmiejszym uśmiechem administratora kliniki, który wyjaśnia pacjentowi, że nie ma żadnych terminów u kardiologa i że nie będzie ich aż do drugiego przyjścia. „Mieszkają tam ludzie. Porządne małżeństwo. Zapłacili kaucję i czynsz z góry”.
W tym momencie do rozmowy włączył się nasz „łagodny baranek”.
„Iroczka, jesteś mądrą kobietą, wymyśl coś” – zagruchała Luda, poprawiając tani, podrabiany szalik od projektanta. „Utrzymam twoje mieszkanie w idealnym porządku. Mam jasną energię; po moim przyjściu nieruchomość będzie jeszcze cenniejsza! Uczynię je przytulnym, powieszę własne zasłony i oczyszczę aurę z obcych. Potraktuj to jako przysługę. A tak w ogóle, mieszkanie nadal jest warte życia, nie prosi o jedzenie!”
Please click on the next page to continue reading 👇
