„Tak.”
„Nie możesz nam tego po prostu zabrać!”
„To nadal moje pieniądze, Jessica.”
Otworzyła usta ze zdumienia.
Wtedy Michael w końcu się odezwał.
„Mamo… a co z hipoteką?”
„Tego też już nie będę płacić.”
Jessica odsunęła krzesło.
„Robisz to z powodu ŻARTU?”
Spojrzałam jej prosto w oczy.
„Nie. Robię to dlatego, że wczorajszy wieczór przypomniał mi o czymś, co powinnam była zrozumieć wiele lat temu.”
Nikt się nie poruszył.
„Masz sześćdziesiąt trzy lata!” — warknęła Jessica. „Wyglądałaś śmiesznie!”
Uśmiechnęłam się.
„A jednak najwyraźniej jestem wystarczająco stara, żeby wyglądać śmiesznie, ale nie za stara, żebyś co miesiąc przyjmowała moje pieniądze.”
Cisza.
Absolutna cisza.
