Potem powiedział coś, co ostatecznie wymazało wszelkie poczucie winy, jakie wciąż we mnie tkwiło.
„Jesteś moją matką. Pomaganie nam to twoja praca.”
„Nie, Davidzie.”
Mój głos był spokojny.
„Pomoc tobie była moim wyborem.”
Spojrzałem prosto na Walsha.
„A teraz robię kolejny.”
Powiedziałem Davidowi, że wszelka pomoc finansowa dla jego rodziny zostanie natychmiast wstrzymana.
Pomoc w sprawach kredytu hipotecznego.
Ubezpieczenie.
Opłaty za szkołę.
Wszystko.
Jedynym wyjątkiem byłby fundusz edukacyjny dla Emmy i Jake'a, do którego ich rodzice nigdy nie mieliby dostępu.
Głos Davida natychmiast się zmienił.
„Mamo, proszę.”
„Jeszcze nie skończyłem.”
Powiedziałem mu, że jeśli podejmie kolejną próbę uznania mnie za ubezwłasnowolnionego, wyśle więcej detektywów lub spróbuje zmusić mnie do powrotu do Connecticut, dokonam przeglądu swojego majątku i przekażę resztę aktywów na cele charytatywne.
Zuri zaczęła płakać.
„Stracimy dom”.
„W takim razie może powinieneś był to przemyśleć, zanim zacząłeś traktować osobę, która ci pomagała, jak powód do wstydu”.
Dawid nazwał to szantażem.
„Nie” – odpowiedziałem. „To konsekwencje”.
Potem wyjaśniłem coś jeszcze.
„Jeśli twierdzi pan, że byłem niepoczytalny, to może mój prawnik powinien zbadać, czy byłem poczytalny, kiedy dałem panu te wszystkie pieniądze”.
Dawid przestał mówić.
Wyjątkowo mój syn nie miał nic do powiedzenia.
Podałem Walshowi jego telefon.
„Mieszkam tu dobrowolnie. Otrzymuję opiekę medyczną. Sam zarządzam swoimi finansami. I nie mam zamiaru wracać”.
Skinął głową.
„Myślę, że mam wszystko, czego potrzebuję.”
W ciągu dwudziestu czterech godzin James anulował wszystkie pozostałe automatyczne płatności na rzecz gospodarstwa domowego Davida.
Dwa tygodnie później otrzymałem list od Emmy.
Jej staranne pismo niemal mnie złamało.
Kochana Babciu Myrtle,
Tata mówi, że musimy się przeprowadzić, bo brakuje pieniędzy. Mama dużo płacze. Nie rozumiem wszystkiego, ale chcę, żebyś wiedział, że nigdy nie uważałem cię za dziwaka ani krępującego. Podobały mi się twoje wizyty. Mam nadzieję, że będziesz szczęśliwy w Portugalii. Może kiedyś uda mi się cię odwiedzić.
