Zaśmiałem się, bo jego słowa były zbyt absurdalne, żeby brać je na poważnie.

„Richard, przestań żartować.”

„Nie żartuję.”

"Co się stało?"

„Nie potrafię tego wyjaśnić”.

Zapadła cisza.

"Kocham cię."

„Richard…”

„Zawsze będę.”

Następnie połączenie się zakończyło.

Po ukończeniu studiów zniknął tak całkowicie, że nawet nasi wspólni znajomi nie potrafili mi powiedzieć, dokąd się udał.

Przez długi czas zadawałam sobie pytanie, co takiego zrobiłam, że go od siebie odsunąłem.

W końcu przestałem szukać odpowiedzi.

Moje życie toczyło się dalej.

Ożeniłem się.

Wychowałem Stormy.

Mimo to, podczas cichych przejazdów metrem, od czasu do czasu widywałem kogoś z ciemnymi lokami i przyglądałem mu się dwa razy bez zastanowienia.

Nie dlatego, że naprawdę wierzyłem, że Richard tam będzie.

Ponieważ mała część mnie nigdy nie przestała go szukać.

Piątek nadszedł o wiele szybciej niż chciałem.

Stormy dwukrotnie poprawiła kwiaty i przymierzyła trzy swetry, zanim zadzwonił dzwonek do drzwi.

„Myślę, że biedny chłopiec przeżyje.”

Zaśmiała się nerwowo.

„Mam taką nadzieję.”

Dokładnie o szóstej zadzwonił dzwonek.

Stormy pierwsza dotarła do drzwi. Zostałem w kuchni, aż usłyszałem jej śmiech, po czym wszedłem do holu.

Jordan wyciągnął rękę zanim ja zdążyłem podać swoją.

„Pani Kaplan.”

„Doron ma się dobrze.”

„Dziękuję za zaproszenie.”

Z bliska podobieństwo wydawało się jeszcze bardziej niepokojące.

Nie było idealnie.

Ale każdy uśmiech przywoływał wspomnienie, które uważałem za osłabione przez czas.

Następnie zdjął plecak.

Niebieski miś zachwiał się na suwaku.

Tym razem nie było mowy, żebym sobie to wyobrażał.

Miał te same nierówne uszy.

Te same niepasujące do siebie oczy.

Nie było już żadnego niegroźnego wyjaśnienia.

Na szczęście Jordan szybko poczuł się komfortowo.

W ciągu dziesięciu minut zrozumiałem, co przyciągało Stormy.

Mówił zamyślony, śmiał się bez większego wysiłku i włączał wszystkich do rozmowy.

On posłuchał.

Niegrzecznie.