Siedziała przy stole jak ważny gość oczekujący lepszej obsługi. Rose nalała wody, May podała chleb, a June milczała. Lisa odezwała się pierwsza.
„Dziewczyny, jesteście piękne. Spójrzcie na siebie. Moje córki.”
Rose ostrożnie opuściła dzban.
„Możesz zwracać się do nas po imieniu.”
Lisa mrugnęła.
„Oczywiście. Rose, May i June.”
Spojrzałem jej prosto w oczy.
„Dlaczego teraz tu jesteś?”
„Już wyjaśniłem. Chcę odbudować naszą relację.”
„Po dwudziestu latach?”
„Byłem młody”.
Pochyliłem się do przodu.
„Byłeś już wystarczająco dorosły, żeby wynieść portfel ze szpitala i powiedzieć, że trzy córki nie pozwolą ci dobrze się ożenić”.
May mówiła cicho.
"Dziadunio."
Ale cały czas patrzyłem na Lisę.
„Dlaczego teraz?”
Wytarła usta serwetką.
„Ponieważ ludzie zadają pytania.”
Wyraz twarzy Rose uległ zmianie.
„Jacy ludzie?”
„Ludzie z mojego kręgu towarzyskiego. Przyjaciele mojego męża. Zauważają pewne rzeczy.”
Głos June'a stał się zimny.
„Jakie rzeczy?”
Lisa westchnęła niecierpliwie.
„Zauważają, że moje córki nie są częścią mojego życia. To wygląda dziwnie”.
W całym pomieszczeniu zapadła cisza.
„Więc chodzi o twoją reputację” – powiedziałem.
„Nie ma nic złego w pragnieniu pokoju”.
June zaśmiała się gorzko.
„To nie jest pokój. To kontrola szkód”.
Lisa zwróciła się do dziewcząt.
„Rozumiesz, prawda? Jesteście już dorośli.”
Przez jedną przerażającą chwilę pomyślałem, że mogą się z nią zgodzić.
Rose wstała pierwsza i podniosła kieliszek ze stołu. Lisa uśmiechnęła się, jakby już wygrała.
„Nie mamy nic przeciwko rozmowie z tobą” – powiedziała Rose.
„Widzisz, tato? Chcą mnie w swoim życiu.”
Wyraz twarzy Rose pozostał spokojny.
„Ale nie będziemy udawać”.
May stała obok niej.
„Wysłałeś nam drogie prezenty. Dziadek dał nam wszystko inne.”
Ścisnęło mnie w gardle.
„Dziewczyny…”
„Porozmawiajmy” – powiedziała June. „Nauczyłeś nas, że prawda ma znaczenie”.
Lisa odsunęła krzesło do tyłu.
„Nadal jestem twoją matką.”
Rose skinęła głową.
„Jesteś kobietą, która nas urodziła.”
„To coś znaczy.”
