Ethan drżącym głosem wypuścił powietrze.
"Dziękuję."
Razem opuściliśmy szkołę.
W drodze do domu Ethan siedział spokojnie na siedzeniu pasażera.
Po kilku minutach zapytał: „Mamo, myślisz, że dziadek byłby mną zawiedziony?”
Wjechałem samochodem na miejsce parkingowe.
„Nie” – odpowiedziałem natychmiast.
Spojrzał przez okno.
„Ciągle myślę, że powinnam była zrobić dla niego więcej”.
Wyciągnęłam rękę i delikatnie obróciłam jego twarz w moją stronę.
„Byłeś małym chłopcem, który kochał swojego dziadka. To wystarczyło. Nie musiałeś go ratować, żeby udowodnić, że go kochasz”.
Znów zaczął płakać i tym razem mu na to pozwoliłam.
Siedzieliśmy tam, dopóki jego oddech nie zwolnił.
Potem spojrzał na mnie i zadał pytanie, którego się obawiałam.
„A co jeśli Lily nie wyzdrowieje?”
Nie miałem pocieszającej odpowiedzi, która gwarantowałaby przyszłość.
Więc powiedziałem mu prawdę.
„Wtedy będziemy ją kochać bez względu na wszystko. Będziemy jej słuchać. Pozwolimy jej się bać. I upewnimy się, że wie, że nie musi nas chronić przed swoimi uczuciami”.
Ethan skinął głową.
Po raz pierwszy tego dnia jego wyraz twarzy zdawał się być odrobinę mniej obciążony.
Ale jutro zobaczy Lily.
I musiał jej powiedzieć coś, co mogłoby na zawsze odmienić ich przyjaźń.
Musiał przyznać, że zapuścił włosy, aby pomóc jej poczuć się mniej samotną, ale jednocześnie próbował uchronić się przed bólem związanym z jej utratą.
