Ale jedno pytanie pozostało.
Dlaczego Lily nagle uznała, że musi się odwdzięczyć Ethanowi?
Daniel spojrzał w stronę okna.
„Ponieważ wczoraj wieczorem” – powiedział cicho – „moja córka powiedziała mi, że chce przerwać leczenie”.
Zaparło mi dech w piersiach.
Ethan wstał tak gwałtownie, że jego krzesło zaszurało o podłogę.
„Nie” – wyszeptał.
Daniel zamknął oczy.
„Powiedziała, że jest zmęczona. Powiedziała, że nie może być dzielna dla wszystkich. I powiedziała, że jeśli nie może obiecać, że wyzdrowieje, to nie wie, jak da radę stawić czoła tobie”.
Ethan zaczął otwarcie płakać.
Znów wyciągnęłam do niego rękę i tym razem pozwolił mi wziąć się za rękę.
Ale zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, Daniel dodał jeszcze jedno zdanie.
„Lily powiedziała mi coś jeszcze i myślę, że to wyjaśnia, dlaczego uważa, że jest winna Ethanowi coś więcej niż tylko przyjaźń”.
Spojrzał prosto na mojego syna.
„Powiedziała, że powiedziałeś jej, iż doskonale wiesz, co to znaczy bać się utraty kogoś, kogo się kocha.”
Odwróciłem się do Ethana.
Jego twarz zrobiła się zupełnie biała.
Bo nagle uświadomiłam sobie, że jest coś, czego mój syn nigdy mi nie powiedział.
Coś o oddawaniu włosów.
Coś o miesiącach, które spędził patrząc na cierpienie Lily.
I coś o strachu, który zaczął się u niej na długo przed diagnozą.
