"O czym mówisz?"
Oddech opuścił moje ciało.
„Pudełko”. Jego głos stał się ostrzejszy. „Drewniane pudełko, ręcznie rzeźbione kwiaty po bokach, mniej więcej tej wielkości”.
Zimne uczucie strachu rozlało się po mojej piersi.
„Carl zabrał to w noc swojego zniknięcia. Myślałem, że przepadło na zawsze, dopóki Tyler nie powiedział mi, że trzymałeś stare rzeczy jego ojca na strychu”.
Niewinne słowa mojego syna, podane temu człowiekowi niczym amunicja.
Poczułem się chory.
„Tyler powiedział mi, że trzymasz stare rzeczy jego ojca na strychu.”
„Powiedział mi, że nigdy niczego nie wyrzucasz” – kontynuował Richard. „To znaczy, że masz moje pudełko i zamierzasz mi je przynieść”.
Patrzyłam na niego bez słowa.
Wiedziałem dokładnie, o którym pudełku mówił.
Nie rozumiałem, dlaczego poczuł potrzebę zastawienia na mnie pułapki, żeby je odzyskać.
Czy w pudełku znajdowało się coś niebezpiecznego?
"Przyniesiesz mi to."
„Przestań się na mnie gapić i przynieś moje pudełko!” – warknął. „Albo dopilnuję, żeby ten chłopak już nigdy się do ciebie nie odezwał”.
"Co?"
„On już patrzy na mnie, jakbym był człowiekiem, którym jego ojciec nigdy nie był. Mam go dokładnie tam, gdzie chcę”.
"Zatrzymywać się."
„Dopilnuję, żeby ten chłopak nigdy więcej z tobą nie rozmawiał”.
Richard ściszył głos.
