„Nie mogę już tego ukrywać” – powiedział. „I chcę ci to powiedzieć przed wszystkimi. Bo zasługujesz na to, żeby wszyscy to usłyszeli”.
Ludzie na widowni zaczęli po sobie patrzeć.
Nikt nie miał pojęcia, co się wydarzy. Ja najmniej.
A w ostatnim rzędzie widowni, tuż przy tylnych drzwiach, powoli wstał mężczyzna w szarej czapce baseballowej.
ROZDZIAŁ 2: GRUPA STUDYJNA
Nie zauważyłem mężczyzny w szarej czapce. Nie wtedy. Patrzyłem na mojego syna.
„Przez dwa lata” – powiedział Tyler do mikrofonu – „okłamywałem mamę. Trzy razy w tygodniu mówiłem jej, że jestem na kółku przedmiotowym z chemii na poziomie rozszerzonym”. Przełknął ślinę. „Nie było żadnego kółka przedmiotowego”.
Kilka osób zaśmiało się nerwowo.
„Pracowałem w Centrum Rehabilitacyjnym Brightway na Czwartej Ulicy” – powiedział. „Jako asystent. Czyszczenie sprzętu. Pomaganie pacjentom na fizjoterapii. We wtorki, czwartki i soboty od 18:00 do 22:00”. Spojrzał na mnie. „Chciałem dowiedzieć się, jak działają urazy rdzenia kręgowego. Wszystko. Przeczytałem każdą książkę, jaką mieli. Zadałem każdemu terapeucie sto pytań”.
Nie mogłem oddychać.
„A zeszłej jesieni” – powiedział Tyler – „jeden z lekarzy w Brightway opowiedział mi o badaniu klinicznym w Szpitalu Uniwersyteckim Rosemont. Nowy rodzaj terapii. Elektryczna stymulacja rdzenia kręgowego połączona z intensywną rehabilitacją. Dla osób z urazami dokładnie takimi jak moja mama. Niektórzy pacjenci biorący udział w pierwszym badaniu znowu stoją. Kilku stawia już kroki”.
W audytorium zapadła cisza.
„Złożyłem wniosek w twoim imieniu, mamo” – powiedział Tyler łamiącym się głosem. „Bez twojej wiedzy. Zabrałem twoją dokumentację medyczną. Wypełniłem wszystkie formularze. Napisałem esej”. Sięgnął do kieszeni i wyciągnął kopertę. „To przyszło wczoraj”.
Podał mi to.
Otworzyłem ją drżącymi rękami.
Szanowna Pani Callahan: Z przyjemnością informujemy, że została Pani przyjęta do II fazy badania klinicznego w Rosemont University Spinal Restoration Trial. Leczenie rozpocznie się 4 sierpnia.
Nie mogłem przeczytać reszty. Miałem zamglony wzrok.
„Jest jeszcze jedna rzecz” – powiedział Tyler. „Część, której najbardziej boję się ci powiedzieć”.
Wziął głęboki oddech.
