„To zróbmy tak, żeby to był nasz dzień”.
Zanim zdążyłam zaprotestować, odwrócił się, przykucnął przed moim krzesłem i objął mnie swoimi ramionami. Powoli wstał, trzymając mnie na plecach, z moimi bezwładnymi nogami zwisającymi mu po bokach.
I zaniósł mnie po schodach.
W audytorium zapadła całkowita cisza.
Za nami czterech jego kolegów, chłopaków z drużyny koszykarskiej, podniosło mój pusty wózek inwalidzki i wniosło go na scenę. Postawili go tuż obok podium.
