Tego wieczoru w mojej kuchni pełno było naczyń pogrzebowych.
Sięgnęłam po nie automatycznie.
Potem się zatrzymał.
„Zostaw ich” – szepnąłem do siebie.
Daniel wpatrywał się. „Jutro będą obrzydliwe”.
"Jutro będziesz mógł narzekać."
On się zaśmiał.
Różowa sukienka wisiała na krześle.
"Jutro będziesz mógł narzekać."
Chwilę później Daniel otworzył aplikację do zamawiania jedzenia na wynos.
"Co chcesz na obiad?"
"Cokolwiek..."
Zatrzymałem się.
Czekał.
Brak sugestii.
Nie ma ratunku.
Spojrzałem na niego.
"Chiński."
Daniel skrzywił się. „Nienawidzę chińskiego”.
"Co chcesz na obiad?"
Podniosłem brwi.
Westchnął. „To chińskie”.
Wyjątkowo naczynia pozostały w zlewie.
Różowa sukienka pozostała w miejscu, w którym mogłam ją widzieć.
Daniel narzekał na sajgonki, podczas gdy ja jadłam dokładnie to, na co miałam ochotę.
Różowa sukienka pozostała w miejscu, w którym mogłam ją widzieć.
