Pomyślałem o pudełku z kartkami z kondolencjami, które pięć minut wcześniej omal nie wyniosłem z pokoju.
„Powiedział mi, że powiesz wszystkim, że wszystko u ciebie w porządku.”
Daniel dostrzegł rozpoznanie na mojej twarzy.
„Dlatego się zdenerwowałem” – powiedział.
"Ale dlaczego odchodzisz?"
„Bo ciągle powtarzał: »Ktoś musi się upewnić, że z twoją matką wszystko w porządku«”.
Głos Daniela się podniósł.
„A ja powiedziałam: 'Dlaczego sam nie powiesz tego mamie?'”
Ktoś musi się upewnić, że z twoją matką wszystko w porządku.
Przycisnąłem jedną rękę do dywanu.
„Co on powiedział?”
Daniel spojrzał na mnie.
„Powiedział, że masz już dość.”
Zamknąłem oczy.
Oczywiście, że tak.
Richard powtórzył te słowa setki razy.
„Powiedział, że masz już dość.”
„Nie mów jeszcze mamie. Ona już dość nosi”.
„Zajmę się tym. Tisha ma już dość na głowie”.
„Niech śpi. Już dość nosi.”
Kiedyś myślałam, że te słowa oznaczają miłość.
Być może tak było.
Ale nagle usłyszałem w ich wnętrzu coś jeszcze.
Decyzja.
Zrobione dla mnie.
„Zajmę się tym. Tisha ma już dość na głowie”.
