„Naprawiłem to, kochanie.”

Podszedłem bliżej.

„Co naprawiłeś, tato?”

Jego oczy były wilgotne, ale się uśmiechał. Nie był zdezorientowany. Wyglądał na wyraźniejszego niż widziałem go od miesięcy.

„Naprawiłem to na czas.”

„Co naprawiłeś?”

Ponownie ścisnął moją dłoń i zamknął oczy.

Siedziałem tam próbując zrozumieć.

Zastanawiałem się, czy nie zapytać jeszcze raz. Zastanawiałem się, czy nie zadzwonić do Marcusa.

Ale tata po raz pierwszy od sześciu lat wyglądał na spokojnego.

Więc nie naciskałem.

Powtórzyłem sobie, że zapytam jutro.

W ciągu kolejnych kilku dni wizyty Vanessy stawały się krótsze i rzadsze. W weekendy prawie się nie pojawiała, zawsze mając jakieś inne zajęcia.

We wtorek rano jej nie było.

Tata zmarł cicho, zanim którykolwiek z nas zdążył tam dotrzeć.

Telefon pochodził od pielęgniarki.

Nie Vanessa.

Później Marcus dowiedział się od tego samego znajomego z biura maklerskiego, że Vanessa rozmawiała rano z agentem nieruchomości, mniej więcej w tym samym czasie, gdy – jak powiedziała pielęgniarka – tata zniknął.

Nic nie wydawało się prawdziwe.

Kiedy następnego dnia dotarliśmy do domu pogrzebowego, Vanessa miała już wszystko wybrane.

„Dokładnie wiem, czego by chciał” – powiedziała znajomym rodziny, przykładając dłoń do oczu, które nigdy nie łzawiły.

„Jego ulubionymi kwiatami były lilie.”

Nie były.

Tata nienawidził lilii.

Mama je uwielbiała.

„I to zdjęcie. Takie przystojne. Podobało mu się.”

To było sztywne zdjęcie korporacyjne z kolacji emerytalnej sprzed dziesięciu lat. Tata narzekał na ten krawat przez tydzień.

„Vanesso” – powiedziałem spokojnie – „mamy zdjęcie z domku nad jeziorem. To na pomoście”.

„Och, kochanie”. Poklepała mnie po ramieniu. „To nie do końca pasuje do pogrzebu, prawda? On jest w koszulce”.

Marcus odwrócił się i wyszedł, zanim powiedział coś, czego nie mogliśmy cofnąć.

Poszedłem za nim.

Oparł się o mój samochód, skrzyżował ramiona i zacisnął szczękę.

„Ona wystawia dom na sprzedaż, Di.”

"Co?"

„Dom. Nasz dom. Sprawdziłem. Już go wystawiła u agenta. Zdjęcia i wszystko. Po prostu jeszcze go nie opublikowała.”

Coś w mojej piersi zamarło.

„Skąd wiesz?”

„Przyjaciółka z biura maklerskiego. Zaczęła papierkową robotę trzy dni przed jego śmiercią, Diane. Trzy dni.”

Spojrzałem na parking.

„Naprawiłem to na czas.”

"Co?"

„Coś, co tata powiedział. W szpitalu. Powiedział: »Naprawiłem to na czas«. Myślałem, że bredzi”.

Marcus spojrzał na mnie.

„Co naprawiłeś?”

"Nie wiem."

Na pogrzebie w kaplicy unosił się zapach lilii, których tata zawsze nienawidził. Vanessa zamówiła trzy ogromne kompozycje na ołtarz.

Marcus siedział obok mnie, zaciskając szczękę i składając dłonie tak mocno, że aż zbielały mu kostki.

Vanessa siedziała w pierwszym rzędzie w czarnej sukience Chanel, z chusteczką przyciśniętą do suchego policzka. Co kilka minut rozglądała się po sali niczym hostessa kontrolująca przyjęcie.

„To nawet nie jest jego piosenka” – mruknął Marcus, słysząc muzykę fortepianową.

"Ja wiem."

„Na tym zdjęciu on nie wygląda.”

„Wiem, Marcusie.”