Następnego ranka poszła do pokoju Ethana i powiedziała mu, że znalazła list.

Otworzył oczy.

Słaby, wyczerpany, ale świadomy.

Kiedy Claire pokazała mu leki, Ethan gwałtownie zareagował na jedną z butelek – „neurotoniczny roztwór” dr. Vale’a.

Claire zrozumiała prawdę.

Lekarstwo go nie uzdrowiło.

To go trzymało w pułapce.

Gdy dr Vale i Jason weszli, Claire udawała, że ​​wstrzykuje Ethanowi lek do kroplówki, ale potajemnie zacisnęła rurkę.

Jason pochylił się nad Ethanem i mruknął: „Odpocznij, kuzynie. Zawsze byłeś lepszy w milczeniu”.

Ethan się nie poruszył.

Ale jego oczy płonęły.

Tego popołudnia Claire przeszukała pokój muzyczny i znalazła srebrny flet ukryty wewnątrz fortepianu.

Zanim zdążyła odejść, złapała ją gospodyni, pani Lang.

Zamiast narażać Claire, pani Lang ją ostrzegła.

„Jason nigdy nie odszedł” – wyszeptała. „Chciał, żebyś szukał”.

Wtedy z korytarza dobiegły ciche oklaski.

Jason wszedł do pokoju.

„Daj mi dyktafon, Claire.”

Claire pobiegła.

CZĘŚĆ 2

Claire biegała po rezydencji z rejestratorem w ręku, a Jason tuż za nią.

W skrzydle zachodnim odkryła, że ​​rejestrator był martwy, ale w środku znajdowała się karta pamięci.

Jason to widział.

Jego uprzejma maska ​​zniknęła.