„Bo powiedziała, że kocha ten dom. Może przynajmniej to uczucie było prawdziwe”.
Anastazja płakała.
To był pierwszy raz, kiedy widziałem ją bez zabezpieczenia.
Bez drogich ubrań, bez pewnego głosu, bez prób kontrolowania otoczenia.
Po prostu kobieta, która straciła męża.
Ojciec zakończył nagrywanie:
— Zostawiam moim dzieciom swój dom, oszczędności i wszystko, co związane z historią rodziny. Ale jest jeden warunek.
Notariusz wyjął ostatni dokument.
— Dom musi pozostać wspólną własnością dziedziczną. Żaden z was nie może go sprzedać bez zgody pozostałych przez pięć lat.
Michaił spojrzał na mnie.
„Wygląda na to, że tata w końcu znalazł sposób, jak znów zacząć ze sobą rozmawiać”.
Nagle się roześmiałem.
Przez łzy.
Anastazja również się uśmiechnęła.
— Zawsze był uparty.
Spojrzałem na nią.
– Tak. Ale myślę, że właśnie dlatego tu teraz jesteśmy.
Spuściła wzrok.
— Katya… wybacz mi.
Czekałem na te słowa sześć lat.
Ale kiedy je usłyszałem, przestały sprawiać mi przyjemność.
„Nie mogę wybaczyć wszystkiego naraz” – odpowiedziałem szczerze. „Ale potrafię nienawidzić”.
Anastazja skinęła głową.
Kilka miesięcy później spotkaliśmy się nad jeziorem.
Dom stał na swoim dawnym miejscu.
Stare sosny szumiały nad dachem, a na werandzie wisiał wciąż drewniany dzwonek, który mój ojciec wykonał własnoręcznie.
Anastazja podała mi klucz.
