Przez miesiące Daniel zaciekle walczył w sprawie rozwodowej, oskarżając mnie o ukrywanie dochodów, zaniżanie wartości firmy i manipulowanie księgowością. Wszystkie roszczenia były odrzucane podczas weryfikacji, ponieważ moje księgi rachunkowe były czyste. Myślałam, że tylko próbuje mnie nastraszyć i zmusić do płacenia więcej.
Teraz zrozumiałem, że snuł jakąś historię.
Gdyby udało mu się stworzyć wrażenie, że nadal finansuję jego życie po rozwodzie, gdyby udało mu się zatrzeć granice między kontami osobistymi a firmowymi, gdyby udało mu się wprowadzić zamieszanie wokół dostępu do kart i uprawnień do kont, być może pomyślałby, że mógłby ponownie otworzyć część ugody. A może po prostu chciał się najeść mojego nazwiska, zanim drzwi zostaną zamknięte na zawsze.
Tak czy inaczej, źle ocenił sytuację.
Margaret poprosiła Vanessę o złożenie pisemnego oświadczenia. Ku mojemu zaskoczeniu, Vanessa się zgodziła.
Wieczorem adwokat Daniela zadzwonił do Margaret. Według niej jego ton był „mniej pewny siebie niż zwykle”. Chciał rozwiązać sprawę Aurum House w cztery oczy. Nie chciał żadnego raportu policyjnego. Nie chciał żadnych dokumentów, które mogłyby wpłynąć na licencję zawodową Daniela.
Margaret słuchała, a potem powiedziała: „Pan Whitmore groził mojej klientce pisemnie, sfałszował jej nazwisko, próbował obciążyć jej konto firmowe kwotą prawie miliona dolarów i zakłócił porządek publiczny w jej biurze. Rozwiązanie sprawy w trybie prywatnym nie leży już wyłącznie w jego gestii”.
Następny tydzień minął szybko.
Dom Aurum na stałe zablokował Danielowi dostęp do internetu i wysłał list z żądaniem zapłaty za niezapłaconą część bezzwrotnych usług, z których skorzystał przed utratą karty. Ponieważ naszyjnik nigdy nie opuścił butiku, opłata została anulowana, ale rachunek za pokój, alkohol, jedzenie, rozrywkę i kary pieniężne nadal był na tyle wysoki, że mógł ponieść straty.
Vanessa pierwsza zniknęła z jego mediów społecznościowych. Potem usunęła filmy z Aurum House. Za późno. Margaret już wszystko zarchiwizowała.
Trzy dni później Daniel stawił się na rozprawie dotyczącej postępowania finansowego po rozwodzie. Miał na sobie granatowy garnitur, czysty krawat i zbolałą minę człowieka, który miał nadzieję, że sędzia nigdy wcześniej nie miał do czynienia z takimi ludźmi jak on.
Niestety dla Daniela, sędzia Marlene Porter miała już do czynienia z wieloma takimi przypadkami.
Margaret przedstawiła harmonogram. Rozwód został sfinalizowany o 15:12. Moje zmiany PIN-u zostały zakończone o 15:19. Daniel wszedł do Aurum House o 20:03. Podjął próbę pierwszego obciążenia o 20:51. Kilka kart nie zostało zaakceptowanych do 20:56. Zostawił wiadomości głosowe z żądaniem zatwierdzenia obciążeń. Wysłał SMS-a, w którym napisał, że będę żałował upokorzenia go. Następnego ranka przyszedł do mojego biura i oskarżył mnie o to, że go zniszczyłem.
Adwokat Daniela próbował przedstawić to jako nieporozumienie.
„Wysoki Sądzie” – powiedział – „to był dzień pełen emocji dla obu stron. Mój klient uważał, że z niektórymi kontami nadal wiążą się wspólne przywileje”.
Sędzia Porter spojrzała znad okularów. „Myślał, że może podpisać się imieniem swojej byłej żony na korporacyjnym potwierdzeniu autoryzacji?”
Daniel wpatrywał się w stół.
Jego adwokat zawahał się. „Uważał, że ma nieformalne pozwolenie”.
Margaret wstała. „Nie ma pisemnego ani ustnego pozwolenia, nie ma celu biznesowego ani związku małżeńskiego. Istnieje jednak nagranie wideo, na którym pan Whitmore wręcza kartkę pani Hayes podczas świętowania z kobietą, którą publicznie przedstawił jako swoją partnerkę”.
Sędzia odczytał zapis poczty głosowej Daniela.
Następnie przeczytała ostatni tekst na głos.
Pożałujesz, że mnie upokorzyłeś.
Na sali rozpraw panowała tak cisza, że słyszałem oddech Daniela.
Sędzia Porter nakazała Danielowi zachowanie wszelkiej korespondencji związanej z incydentem w Aurum House, zabroniła mu kontaktowania się ze mną inaczej niż za pośrednictwem prawników i skierowała sprawę do ponownego rozpatrzenia z powodu problemu z podpisem. Zaprzeczyła również próbom wznowienia przez jego prawnika pozwu o roszczenia finansowe przeciwko mnie, stwierdzając, że jego zachowanie podważyło jego wiarygodność.
