Jego twarz się skrzywiła.

„Po prostu nie wiedziałem, jak to zakończyć”.

„Więc umarłeś?”

Nie miał odpowiedzi.

Zdjąłem identyfikator kwiaciarni i spojrzałem na niego.

„Miałeś rację w jednej kwestii.”

Zmarszczył brwi.

"Co?"

„Coś dzisiaj poszło nie tak.”

Potem odszedłem.

Nie zniszczyłem kwiatów.

Nie wygłosiłem przemówienia.

Teraz już nic nie miało znaczenia.

Sarah wyszła przez frontowe drzwi wraz z ojcem.

Goście szeptali.

Julian wszedł do sali ceremonii, aby wyjaśnić wszystko, co mógł.

Colleen oparła się o ścianę korytarza i rozpłakała się.

Adrian stał sam w garniturze, który kupił na nasz ślub.

Przez miesiące wierzyłam, że jego strata była najgorszą rzeczą, jaka mi się kiedykolwiek przytrafiła.

Wychodząc z tego miejsca, w końcu zrozumiałem prawdę.

Nie straciłam mężczyzny, którego miałam poślubić.

Odkryłam, kim on naprawdę jest, zanim za niego wyszłam.

Była różnica.

I po raz pierwszy od pogrzebu nie czułam się już jak pogrążona w żałobie narzeczona.

Znów poczułam się jak Meredith.

Oto więc prawdziwe pytanie: Kiedy ktoś pozwala ci opłakiwać życie, którego nigdy nie stracił, czy nadal potrzebujesz odpowiedzi, czy też jedynym zamknięciem tej sytuacji, które ma znaczenie, jest odejście?