Miałam siedem lat, kiedy po raz pierwszy zdałam sobie sprawę, że świat potrafi być okrutny wobec mojej siostry.
Rosie miała sześć lat, rok mniej ode mnie. Miała zespół Downa i dzieci w szkole czasami na nią wskazywały, śmiały się z jej sposobu mówienia albo wykluczały ją z zabaw.
Nienawidziłem ich za to.
Za każdym razem, gdy ktoś doprowadzał Rosie do płaczu, stawałam między nią a tą osobą, nawet gdy byłam za mała, żeby zrobić cokolwiek innego.
Ale była jedna osoba, która nigdy nie traktowała Rosie inaczej.
Mój najlepszy przyjaciel, Ben.
Bawił się z nią, słuchał jej opowieści i zawsze dbał o to, żeby miała kogoś przy sobie, gdy inne dzieci ją ignorowały.
Kiedy byliśmy w czwartej klasie, przykucnął obok Rosie i złożył jej obietnicę.
„Rosie, kiedy będziemy starsze, zabiorę cię na bal maturalny.”
Klasnęła w dłonie.
„Słyszałeś go!” powiedziała mi.
Uśmiechnąłem się.
Ale z biegiem lat moje uczucia do Bena uległy zmianie.
Kiedy miałam siedemnaście lat, po cichu się w nim zakochałam.
Nigdy mu tego nie powiedziałam.
Założyłem, że wiedział.
