Ale rodzina, która – jak wierzył – zawsze będzie na niego czekać w domu, już odeszła.
O wschodzie słońca policjanci zadawali pytania, na które żaden z nich nie był gotowy odpowiedzieć.
Nie wiedzieli, że jeden z ratowników medycznych miał na sobie kamerę nasobną.
Pukanie nastąpiło o 7:12 następnego ranka.
Trzy mocne, miarowe puknięcia rozległy się w domu Harrisonów.
Blake prawie nie spał. Nadal leżał na podłodze w salonie, z otwartym raportem ze szpitala i moim listem obok. Diane stała w pobliżu kuchni, udając, że robi kawę. Jego ojciec patrzył przez okno od frontu, nic nie mówiąc.
Kiedy ktoś zapukał ponownie, Diane wyszeptała: „Nie otwieraj”.
Jednak przez matowe szkło można było już dostrzec kilka postaci.
Detektyw.
Dwóch umundurowanych funkcjonariuszy.
I kobieta trzymająca skórzaną teczkę z pieczęcią państwową.
Blake drżącymi rękami otworzył drzwi.
„Panie Harrison? Jestem detektyw Angela Brooks.”
Podniosła teczkę.
„Badamy okoliczności towarzyszące nagłemu zdarzeniu medycznemu, do którego doszło wczoraj po południu”.
Jej wzrok przesunął się ku poplamionemu dywanowi, który wciąż nie został wyczyszczony.
„Proszę, aby wszyscy, którzy byli wczoraj obecni, pozostali w domach, dopóki nie przeprowadzimy wywiadów”.
Diane zaśmiała się krucho.
„To śmieszne. Zaczęła rodzić. I tyle.”
Wyraz twarzy detektywa się nie zmienił.
„To jest jedna wersja historii”.
Kobieta siedząca obok niej otworzyła swoje portfolio.
„Nazywam się Karen Whitmore i pracuję w Child Protective Services. Szpital złożył wniosek o pilną pomoc w związku z bezpieczeństwem. Personel medyczny zgłosił możliwe zaniedbanie zarówno matki, jak i noworodków”.
Blake wyglądał, jakby ktoś wysysał z niego powietrze.
"Zaniedbanie?"
Karen przewróciła stronę.
„Według trzech niezależnych świadków, Państwa żona wielokrotnie prosiła o transport ratunkowy w trakcie porodu. Ratownicy medyczni znaleźli ją samą, mocno krwawiącą, niezdolną do stania i doświadczającą powikłań związanych z ciążą bliźniaczą wysokiego ryzyka”.
Każde zdanie zostało wypowiedziane bez emocji.
To w pewnym sensie pogorszyło sprawę.
Blake powoli spojrzał na matkę, potem na ojca i siostrę.
Nikt nie spojrzał mu w oczy.
Detektyw Brooks zabrał głos ponownie.
„Panie Harrison, czy wiedział pan, że pańska żona otrzymała pisemne instrukcje od swojego położnika, w których wielkimi literami napisano: »NIE OPÓŹNIAĆ TRANSPORTU«?”
Blake zamknął oczy.
„Tak” – wyszeptał.
„I mimo tego wiedziałeś o tym” – powiedział detektyw – „i wyszedłeś?”
Nie mógł kłamać.
Już nie.
"Tak."
Diane szybko zrobiła krok naprzód.
„To nie była jego wina. Powiedziałam mu, żeby najpierw zabrał nas do centrum handlowego. Powiedziałam, że przez kilka godzin będzie w porządku”.
Detektyw Brooks spojrzał na nią.
„Ale on nie był z tobą żonaty” – powiedziała cicho. „Był z nią żonaty”.
