„…może tata w końcu mnie zobaczy”.

Zakryłam usta. Nora otarła łzy.

„Ale w końcu” – powiedział Liam – „zrozumiałem, że problem nie leży we mnie”.

Spojrzał prosto na Grega.

„To był sen, którego nie chciałeś uwolnić”.

Greg w końcu przemówił.

„Nie chodzi o to, że cię nie kochałam…”

„Wiem” – powiedział Liam. „Ale miłość nie powinna być czymś, co ludzie muszą zgadywać”.

To zdanie zdawało się wysysać powietrze z płuc Grega.

„Powiedziałeś mamie, że zrujnowała ci życie”.

Greg wyglądał na przerażonego.

"I…"

„Powiedziałeś, że nie prosiłeś o takie życie.”

„Byłem zły.”

„Przez osiemnaście lat?”

Nikt nie mógł dyskutować.

CZĘŚĆ 3

Wtedy Liam sięgnął do kieszeni z boku wózka inwalidzkiego i wyciągnął złożony plik papierów.

„Przechowuję coś.”

Rozłożył je ostrożnie.

„Zacząłem pisać, gdy miałem dziesięć lat.”

Spojrzałam na niego.

„Piszesz?”

Uśmiechnął się lekko.

„Każde urodziny.”

Greg zmarszczył brwi.

„Jakie to listy?”

„Takiego, którego, jak miałem nadzieję, nigdy nie będę potrzebował”.

Liam spojrzał w dół i zaczął czytać od pierwszej strony.

„Drogi Przyszły Ja, Tata nie przyszedł dziś na mój mecz, ale mama dopingowała ich wystarczająco głośno. Nie pozwól, żeby to sprawiło, że poczujesz się mniej wart”.

Załamałam się. Liam otworzył kolejną stronę.

„Kochany Przyszły Ja, jeśli tata kiedykolwiek powie ci, że jest z ciebie dumny, przypomnij sobie, jak długo mama czekała, żeby usłyszeć te słowa”.

Greg zakrył twarz. Potem Liam przeczytał jeszcze raz.