„Mój mąż powiedział mi, że straciłam obie ręce w wypadku samochodowym. Uwierzyłam mu. Ale trzy lata później, kiedy poszłam do lekarza z powodu zupełnie innej choroby, zobaczył moje ramiona i zamarł. Potem spokojnie powiedział: «Czy pani mąż mógłby wyjść na kilka minut?». Kiedy zostaliśmy sami, lekarz zamknął drzwi i zapytał: «Kto powiedział pani, że straciła pani ręce w wypadku samochodowym?». Odpowiedziałam: «Mój mąż». Lekarz spuścił głowę i powiedział: «W takim razie panią okłamał…»”

Robert spojrzał na mojego męża z niedowierzaniem.

— Daniel… Nie powiedziałeś jej nawet o dziecku?

Daniel wybuchnął płaczem.

— Bałem się.

Nagle przed oczami pojawił mi się obraz.

Małe żółte łóżeczko.

Maleńkie ubranka.

Mój zaokrąglony brzuch.

Krzyknęłam:

— GDZIE JEST MOJE DZIECKO?!

Daniel podszedł bliżej.

— Lily, nasza córka żyje.

— GDZIE ONA JEST?!

— Znasz ją.

Zamarłam.

— O czym ty mówisz?

— Emily… Ta mała dziewczynka, którą uważasz za córkę mojego brata…

Nie mogłam złapać oddechu.

Trzyletnia Emily.