Następnie wyszukałem ostatnią wiadomość, którą Gabriel wysłał przed utratą sygnału.

„Wrócę w niedzielę. Obiecuję.”

Następnie pojechałem do biura wynajmu domków.

Kobieta przy biurku słuchała, jak wyjaśniałem, że zaginiona kurtka Gabriela właśnie pojawiła się w garażu Nicka. Jej twarz się zmieniła, gdy wspomniałem o starym telefonie i zdjęciu.

Zapytałem, czy mają jeszcze zapisy kodów drzwi z tamtego weekendu.

Powiedziała, że ​​tak, ale nie mogła mi ich udostępnić bez interwencji organów ścigania.

To mnie rozczarowało, ale oznaczało również, że te zapisy istniały.

Pojechałem prosto do biura szeryfa.

Zastępca szeryfa, z którym się spotkałem, był miły rok wcześniej, ale miły w ten zmęczony sposób, w jaki ludzie stają się życzliwi, gdy myślą, że nie ma już nic do odkrycia. Położyłem kurtkę, telefon i wydrukowaną kopię zdjęcia na jego biurku.

To zmieniło jego twarz.

Pokazałem mu także prognozę pogody.

Potem powiedziałem mu, że w biurze wynajmu prowadzone są rejestry wejść.

Zadzwonił do mnie zza biurka, podczas gdy ja siedziałem i słuchałem.

Kiedy dostał dokumenty, przeczytał je dwa razy.

Nick powiedział, że spał aż do nadejścia burzy.

Powiedział, że Gabriel wyszedł sam przed wschodem słońca i już nie wrócił.

Jednak ktoś użył tego kodu dwukrotnie, gdy twierdził, że spał.

To było drugie pęknięcie.

W drodze do domu cały czas słyszałam głos Gabriela, którego słyszałam tydzień przed wyjazdem.

Tej nocy, kiedy dziewczynki poszły spać, przeszukałem biurko Gabriela.

Na dnie jednej z szuflad, w środku podręcznika wędkarskiego, znalazłem karteczkę pokrytą liczbami.

Kwoty pożyczek.