W domu podłączyłem go do prądu i czekałem prawie godzinę, zanim ekran w końcu się zapalił.
Nie pytał o hasło. Albo Nick nigdy go nie ustawił, albo stary telefon był na tyle uszkodzony, że zapomniał, jak dochować tajemnicy.
Ręce zaczęły mi się trząść jeszcze zanim otworzyłem galerię.
Nie było na nim prawie nic. Żadnych ostatnich SMS-ów. Żadnych przydatnych aplikacji. Żadnej historii połączeń. Tylko jedno ocalałe zdjęcie, zrobione w dniu zaginięcia Gabriela.
Otworzyłem ją i prawie upuściłem telefon.
O świcie Gabriel stał za chatą, obok ciężarówki Nicka.
Miał na sobie kurtkę, którą znalazła Olivia.
Nie był w pobliżu jeziora.
Nie stał w deszczu.
Niebo za nim było blade i czyste.
Nick powiedział policji, że Gabriel obudził się wcześnie, poszedł nad wodę i zniknął, gdy nadeszła burza. Ale na tym zdjęciu burzy nie było, a Gabriel patrzył prosto w obiektyw z napiętym wyrazem twarzy, który sprawił, że zrobiło mi się niedobrze.
Następnie przybliżyłem obraz.
Mocno przyciskał kopertę do piersi.
Moje imię widniało z przodu, napisane kanciastym pismem Gabriela.
Tej koperty nigdy nie odnaleziono.
Prawie pojechałam prosto do Nicka. Chciałam rzucić telefonem o stół i zażądać, żeby powiedział mi, gdzie jest mój mąż. Ale kurtka i telefon powiedziały mi coś ważnego. Nick nie schował niczego starannie. Schował to szybko. Jak ktoś spanikowany. Jak ktoś, kto wpycha dowody do śmietnika w garażu, a potem nie potrafi się zmusić, żeby wrócić i się tym zająć.
To sprawiło, że stał się niebezpieczny, ale też nieostrożny.
Więc milczałem i zacząłem sam odbudowywać poranek.
Najpierw sprawdziłem archiwalne prognozy pogody dla miasteczka w pobliżu domku.
Bezchmurne o świcie.
Chmury gromadzą się późnym rankiem.
Ostrzeżenia przed burzą zostaną wydane dopiero po południu.
Wpatrywałem się w ekran, aż słowa się rozmyły. Przez rok ludzie mówili mi, że zabrała go burza. Teraz to burza była pierwszą rzeczą, która go przywróciła.
