Otworzyłem teczkę i zobaczyłem wiadomości, przelewy, sfałszowane dokumenty i raport toksykologiczny.
Vanessa rzuciła się do ataku, ale agenci federalni weszli za Danielem z detektywami, Miriam i tablicą Northstara.
„Wrobiłeś nas.”
„Nie” – powiedziałem. „Dałem ci pusty dom i wystarczająco dużo liny”.
Detektyw zablokował wyjście.
Kontynuowałem: „Willa należy do mojego funduszu powierniczego. Akcje spółki, które próbowałeś ukraść, należą do mnie. Każdy złożony przez ciebie dokument został przechwycony, każde konto namierzono, każda rozmowa została nagrana”.
Marcus spojrzał na Daniela. „Nastawiła cię przeciwko nam”.
Głos Daniela załamał się jak lód. „Otrułeś mnie”.
Eleanor zaczęła płakać. „Chroniliśmy rodzinę”.
„Od kogo?” – zapytałem. „Od mężczyzny, który spłacił twoje długi? Od kobiety, którą nazwałeś głupią?”
Vanessa wskazała na Marcusa. „To był jego plan”.
Marcus krzyknął: „Kupiłeś toksynę!”
Ich panika przerodziła się w przyznanie się do winy. Oskarżali się nawzajem o fałszerstwo, przekupstwo, kradzież i usiłowanie zabójstwa przed kamerą.
Potem pojawiły się kajdanki.
Kolana Eleanor ugięły się pod nią. Vanessa krzyknęła, że naszyjnik należy do niej. Marcus groził wszystkim, dopóki agent nie odczytał mu jego praw.
Kiedy ich wyprowadzano, wyjąłem naszyjnik mojej matki z kieliszka szampana, wytarłem go do czysta i zapiąłem sobie na szyi.
Sześć miesięcy później Marcus i Vanessa przyjęli ugodę. Eleanor stanęła przed sądem i została skazana na osiemnaście lat więzienia. Administrator szpitala stracił licencję i wolność. Skradzione miliony odzyskano, a zarząd Northstar mianował mnie dyrektorem finansowym.
Daniel i ja sprzedaliśmy willę.
