Część 1:

Myślałam, że ciąża będzie najtrudniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek będę musiała przetrwać. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że ta najsamotniejsza część zacznie się, zanim jeszcze urodzi się moja córka.

Patrząc wstecz, żałuję, że nie zrozumiałam dużo wcześniej, że w moim małżeństwie dzieje się coś strasznego.

Zegar na stoliku nocnym świecił 2:47. Nie spałam dłużej niż dwadzieścia minut bez przerwy. Plecy bolały mnie nieustannie, jakby ktoś wbił mi cegłę pod kręgosłup, a moje dziecko kopało mnie mocno pod żebrami.

Byłam w trzydziestym czwartym tygodniu ciąży i nie czułam już, że moje ciało należy do mnie.

Przewróciłam się na lewy bok, potem na prawy. Usiadłam, położyłam się z powrotem, poprawiłam poduszkę ciążową i wstałam, żeby skorzystać z łazienki, po raz, który wydawał się setny. Nasze mieszkanie było małe, z jedną sypialnią na trzecim piętrze, w takim miejscu, gdzie nawet ciche kroki wydawały się zbyt głośne.

Obok mnie mój mąż Ryan westchnął dramatycznie i naciągnął poduszkę na głowę.

Przypomniałam sobie pierwsze miesiące, kiedy masował mi stopy, przynosił herbatę imbirową i śmiał się, że nasze dziecko już nami pomiata. Ta jego wersja wydawała mi się kimś, kogo tylko sobie wyobrażałam.

Odkąd zaczęłam urlop macierzyński, Ryan się zmienił. Narzekał na rachunek za prąd, moje zachcianki, opakowania po przekąskach, a przede wszystkim na to, jak się poruszałam w nocy.

Dwie noce wcześniej pękł,

„Od godziny się miotasz.”

„Przepraszam” – wyszeptałam. „Po prostu nie mogę się uspokoić”.

„No to się zastanów. Niektórzy z nas mają rano pracę.”

Przełknęłam odpowiedź. Lekarz już mnie ostrzegł, że ciśnienie mi rośnie i że brak snu może być niebezpieczny. Nie powiedziałam Ryanowi. Gdybym powiedziała, już bym usłyszała jego zirytowane westchnienie.

Więc o 2:55 w nocy leżałam zupełnie nieruchomo, wpatrując się w wentylator sufitowy i starając się nie oddychać zbyt głośno. Dziecko znów mocno kopnęło, a ja wzięłam głęboki oddech.

Ryan poruszył się obok mnie. Poczułem, jak materac pod nim się napina.

„Proszę” – szepnęłam do siebie. „Proszę, pozwól mi po prostu spać”.