Chciałem dokładnie zapamiętać, jak opisał, co się stało.
Nie powiedział: „Nigdy nie powinienem cię opuścić”.
Powiedział: „Nie sądziłem, że potraktujesz to tak poważnie”.
Na tym polegała różnica między przeprosinami a próbą sprawienia, aby ktoś poczuł się odpowiedzialny za zranienie.
Nie odpowiedziałem.
Zamiast tego wysłałem wiadomość do mojego adwokata.
Poradziła mi, abym w miarę możliwości pisała na piśmie i nie spotykała się z Kyle'em sama, jeśli czułem się pod presją lub niebezpiecznie.
Zmieniłem również hasła do moich adresów e-mail i kont w mediach społecznościowych. Sprawdziłem dostęp do konta, informacje bankowe i ustawienia udostępniania lokalizacji. Poprosiłem Jennę, aby pomogła mi sporządzić listę dokumentów i rzeczy, które musiałbym odzyskać.
Proces nie był dramatyczny.
Nie było krzyków ani wielkich przemówień.
Były formularze, rozmowy telefoniczne, praktyczne aranżacje i długie rozmowy z ludźmi, którzy byli chętni do pomocy.
Ale każdy mały krok sprawiał, że czułem się trochę mniej uwięziony.
Człowiek, który znał Kyle'a lepiej niż ktokolwiek inny
Była jedna osoba, z którą się nie skontaktowałem.
Ojciec Kyle'a, Daniel.
Daniel zawsze był inny od swoich synów. Był cichy, zamyślony i rzadko interesował się ich internetowymi wybrykami. Pracował przez dziesięciolecia jako mechanik i przed przejściem na emeryturę prowadził małą firmę naprawczą.
Kiedyś powiedział mi, że nie rozumie, dlaczego jego synowie muszą zamieniać każdą chwilę w przedstawienie.
„Niektóre rzeczy lepiej zostawić prywatnie” – mawiał.
Przypomniałem sobie tę rozmowę siedząc w kuchni Marisol.
Zastanawiałem się, czy wiedział, co się stało.
Potem zastanawiałem się, czy będzie bronił Kyle'a.
Bałem się obu możliwości.
