Przez lata myślałam, że najgorsze, co może zrobić mój mąż, to sprawić, że poczuję wstyd z powodu własnego ciała. Myliłam się. Prawda wyszła na jaw na naszym przyjęciu z okazji dwudziestej rocznicy ślubu, przed wszystkimi znajomymi.
Poznaliśmy się z Gregiem, mając dwadzieścia sześć lat, kiedy wciąż wierzyłam, że miłość to przede wszystkim kwestia czasu i szczęścia. Był głośny, czarujący i otoczony przyjaciółmi, którzy poklepywali go po ramieniu za każdym razem, gdy wchodziłam do pokoju.
„Wygrałeś na loterii” – powiedzieli mu.
Jego jedyny dziwny nawyk dotyczył jedzenia.
Greg zawsze się uśmiechał, jakby szczerze się z nim zgadzał.
Jego jedyny dziwny nawyk dotyczył jedzenia. Przyglądał się mojemu talerzowi uważniej niż swojemu.
„Kobieta zawsze powinna jeść mniej niż jej mężczyzna” – zażartował podczas pierwszego wieczoru spędzonego z przyjaciółmi.
Zaśmiałem się, bo wszyscy inni też. Kiedy sięgnąłem po kolejną bułkę, Greg uniósł brew.
„Zostawiłeś też miejsce na deser?” – zapytał.
Jeszcze nie rozumiałem, jak szkodliwa może być taka nieszczera życzliwość.
Tego wieczoru, myjąc twarz, powtórzyłam sobie żart. Brzmiał prawie nieszkodliwie. Greg był potem czuły, a ja wykorzystałam tę czułość jako dowód na własne zażenowanie. Nie rozumiałam jeszcze, jak szkodliwa może być taka nieszczera życzliwość.
