Koszulka Grega wisiała na kuchennym krześle, mimo że miał ją na sobie, gdy przyjechała moja siostra. Kiedy powiedział Brittany, że ma szczęście, że ma szwagra godnego podziwu, wiedziałem, że jego pewność siebie potrzebuje lustra. Poszedłem więc na górę i przyniosłem coś, na czym wyryte były jego dokładne słowa.
Kiedy Greg po raz pierwszy wszedł do kuchni bez koszulki, a moja siostra tam była, nie wzbudziło to we mnie większego zainteresowania.
Brittany i ja siedzieliśmy przy stole z kawą, dwoma laptopami i arkuszem kalkulacyjnym, który uparcie pokazywał, że nasza mała firma sprzedała o dwanaście sztuk więcej, niż faktycznie posiadaliśmy.
Nie przywiązywałem do tego większej wagi.
Greg przyszedł spocony po treningu.
Bez koszuli.
Tylko spodnie dresowe i trampki.
Hej, Brittany.
"Hej."
Natychmiast wróciła do laptopa.
Greg przygotował koktajl proteinowy, wypił połowę stojąc przy ladzie, po czym zniknął na górze.
Tylko spodnie dresowe i trampki.
Brittany spojrzała na mnie.
Spojrzałem na nią.
Żadne z nas nic nie powiedziało.
To był jego dom.
On po prostu ćwiczył.
Cienki.
I szczerze mówiąc, byłem z niego dumny.
On po prostu ćwiczył.
***
W wieku czterdziestu ośmiu lat Greg postanowił niedawno, że chce lepiej o siebie dbać. Zapisał się na siłownię, zmienił sposób odżywiania i schudł prawie 20 kilogramów.
Ale to nie liczba zrobiła na mnie wrażenie.
Greg niedawno postanowił, że chce lepiej o siebie dbać.
Spał lepiej.
Miałem więcej energii.
Przestał narzekać na kolana za każdym razem, gdy wchodziliśmy po schodach.
I tak, wyglądał dobrze.
Ciągle mu to powtarzałam.
Najwyraźniej nie byłem wystarczająco niezależną komisją recenzencką.
I tak, wyglądał dobrze.
Następnym razem Brittany przyszła po kolacji.
Greg jadł ze mną niecałą godzinę wcześniej.
Jednak pewnego dnia, gdy Brittany i ja omawialiśmy kwestię zapasów, zrobił się strasznie głodny.
Wszedł do kuchni.
Znów bez koszuli.
Kiedy Brittany i ja omawialiśmy kwestię zapasów, zrobił się strasznie głodny.
„Och, Brittany. Jak się masz?”
"Dobry."
Jej wzrok pozostał skupiony na laptopie.
Greg otworzył lodówkę.
Zamknąłem.
Otworzyłem szafkę.
Zamknąłem również to.
„Och, Brittany. Jak się masz?”
Obserwowałem go.
"Czego Pan szuka?"
"Coś do jedzenia."
"Zjadłeś dwie porcje obiadu."
"Dziś ćwiczyłem."
„Cztery godziny temu”.
Zignorował to i ostatecznie wyszedł z sześcioma migdałami.
Sześć.
"Zjadłeś dwie porcje obiadu."
Kiedy Brittany poszła do domu, zastałem go oglądającego telewizję.
"Greg?"
"Tak?"
„Czy mógłbyś założyć koszulkę, kiedy Brittany tu będzie?”
Wyglądał na szczerze zaskoczonego.
"Dlaczego?"
„Bo to jest niezręczne.”
„Czy mógłbyś założyć koszulkę, kiedy Brittany tu będzie?”
"Dla kogo?"
„Na początek, ja.”
Uśmiechnął się.
„No, daj spokój. Niech ktoś oprócz ciebie zobaczy, jak dobrze teraz wyglądam”.
Spojrzałam na niego.
Zgiął jedną rękę.
„Ona i tak nie widuje takich mężczyzn jak ja na co dzień”.
„Niech ktoś oprócz ciebie zobaczy, jak dobrze teraz wyglądam”.
„Przyszła omówić stan magazynowy, a nie żeby go obejrzeć.”
Greg się roześmiał.
Nie, nie zrobiłem tego.
„Mówię poważnie. Proszę, załóż koszulkę, kiedy tu będzie.”
"Cienki."
Powinienem był wiedzieć, że to konkretne „dobrze”.
"Proszę, załóż koszulkę, kiedy ona tu będzie."
To była ta sama „kary”, której użył Greg, gdy poprosiłem go, żeby nie zostawiał mokrych ręczników na łóżku.
Technicznie rzecz biorąc, jest to podziękowanie.
Z prawnego punktu widzenia nie ma to znaczenia.
***
Kilka dni później Brittany przyszła, żebyśmy mogli omówić sprzedaż.
To była ta sama „kary”, której użył Greg, gdy poprosiłem go, żeby nie zostawiał mokrych ręczników na łóżku.
Zanim przyszła, zobaczyłem torbę sportową Grega przy schodach.
"Wychodzisz?"
"Już poszedłem."
Spojrzałem na niego.
Miał na sobie koszulkę.
Dobry.
Może rozwiązaliśmy ten problem.
Miał na sobie koszulkę.
Przybyła Bretania.
Zrobiliśmy kawę i otworzyliśmy laptopy.
Dwadzieścia minut później Greg wszedł do kuchni.
Bez koszulki.
Powoli opuściłem kubek.
Zmienił się.
Greg wszedł do kuchni... Bez koszulki.
Miał na sobie koszulę i ją zdjął.
Greg oparł się o ladę.
„No więc, Brittany, spójrz. Nieźle jak na faceta, który ma prawie pięćdziesiąt lat, prawda?”
Brittany kliknęła coś na swoim laptopie.
"Tak. Jasne."
Miał na sobie koszulę i ją zdjął.
Greg uśmiechnął się.
"Ciężko pracowałem."
"Oh."
„Czterdzieści pięć funtów”.
"To wspaniale."
Brittany otworzyła kolejny arkusz kalkulacyjny, chociaż nie skończyliśmy pierwszego.
"Ciężko pracowałem."
Greg albo tego nie zauważył, albo nie chciał.
„Kiedyś nienawidziłam zdejmować koszuli. Teraz myślę: czemu nie?”
Przyglądałem się, jak moja siostra studiowała komórkę F17, jakby zawierała instrukcję rozbrojenia bomby.
„Greg” – powiedziałem.
Mówił dalej.
„Kiedyś nienawidziłam zdejmować koszuli. Teraz myślę: czemu nie?”
