„Mój 76-letni dziadek codziennie zabierał mnie do lasu i kazał mi rozbierać się niemal do połowy naga. Ale pewnego dnia moja mama potajemnie poszła za nami i usłyszała dziwne krzyki dobiegające z głębi lasu. Kiedy podeszła bliżej i zobaczyła, co tak naprawdę tam robiliśmy, jej serce nie wytrzymało. Upadła na kolana i wybuchnęła płaczem…”

— Sarah, przez całe życie czekałam, aż znów mnie przytulisz. Nigdy cię nie obwiniałam.

Słysząc te słowa, mama upadła na kolana.

Położyła głowę na kolanach przyjaciółki i zaczęła szlochać.

— Wybacz mi… Zmarnowałam dwadzieścia pięć lat, wierząc, że zniszczyłam ci życie.

Mary również płakała.

— Nie zniszczyłaś mi życia, Sarah. Byłaś moją najlepszą przyjaciółką i nadal nią jesteś.

Dziadek stał obok mnie.

Jego oczy również były pełne łez.

Spędziliśmy tego dnia w lesie bardzo dużo czasu.

Mama i Mary usiadły na tej samej ławce, na której ostatni raz siedziały razem dwadzieścia pięć lat wcześniej.

Zrobiłam im zdjęcie.