— Sarah, przez całe życie czekałam, aż znów mnie przytulisz. Nigdy cię nie obwiniałam.
Słysząc te słowa, mama upadła na kolana.
Położyła głowę na kolanach przyjaciółki i zaczęła szlochać.
— Wybacz mi… Zmarnowałam dwadzieścia pięć lat, wierząc, że zniszczyłam ci życie.
Mary również płakała.
— Nie zniszczyłaś mi życia, Sarah. Byłaś moją najlepszą przyjaciółką i nadal nią jesteś.
Dziadek stał obok mnie.
Jego oczy również były pełne łez.
Spędziliśmy tego dnia w lesie bardzo dużo czasu.
Mama i Mary usiadły na tej samej ławce, na której ostatni raz siedziały razem dwadzieścia pięć lat wcześniej.
Zrobiłam im zdjęcie.
