Nie mógł dokończyć.
„Wczoraj po południu zemdlał w mieszkaniu” – powiedziała Renata. „Sam. Od przeprowadzki opuszczał sesje. Nie chciał, żeby Wyatt pytał, gdzie zniknął, tylko trzy poranki w tygodniu”. Przycisnęła dłoń do ust. „Lekarze mówią, że kończy mu się czas. Może tygodnie. Nie lata”.
Mój syn zamknął drzwi wejściowe, bo bał się tej rodziny.
A przez cały czas chłopiec, którego się bał, go chronił.
Za mną ktoś gwałtownie wciągnął powietrze.
Odwróciłem się.
Wyatt stał na korytarzu. Miał na sobie ten sam płaszcz, co w niedzielę. Kluczyki do samochodu wciąż miał w dłoni. Musiał zobaczyć imię Renaty na moim telefonie i poszedł za mną.
Słyszał już wszystko.
Spojrzał ponad moimi plecami, w stronę pokoju 409, na chłopaka podłączonego do brzęczącej, szarej maszyny.
Oczy Ezry otworzyły się. Zobaczył Wyatta w drzwiach i cała jego twarz się zmieniła – najpierw radość, potem strach, a potem coś w rodzaju wstydu.
„Nie” – wychrypiał Ezra. „Nie. Nie. Idź do domu”.
ROZDZIAŁ 5: CO JESTEŚMY SOBIE WINNI
Wyatt nie poszedł do domu.
Przeszedł obok mnie do pokoju 409, przysunął plastikowe krzesło do łóżka i usiadł. Przez długi czas żaden z chłopców się nie odzywał.
Wtedy Wyatt powiedział: „Zrezygnowałeś z koszykówki”.
"Tak."
Mówiłeś mi, że to dla ocen.
"Skłamałem."
"Kłamiesz gorzej niż moja mama."
Ezra roześmiał się, a jego śmiech przeszedł w kaszel. Wyatt wziął kubek z lodami z tacy i podał mu go bez pytania, tak jak podawał Ezrze rzeczy, odkąd skończyli trzy lata.
Na korytarzu Dale zrobił krok w stronę drzwi.
„Wyatt” – powiedział. „Synu, muszę o coś zapytać…”
„Nie rób tego” – powiedziałem.
Wszystkie pielęgniarki na stacji podniosły wzrok. Dwóch gości czekających przy windzie zamarło. Renata odwróciła się, by spojrzeć na męża.
„Nie masz prawa nazywać go synem ” – powiedziałem. „I nie masz prawa go o nic prosić. Nie dzisiaj. Nie na tym korytarzu. Nie, gdy chłopak, którego kocha, leży tuż obok”.
„Holly, on jest najlepszą szansą Ezry…”
