Część mnie myślała, że powinniśmy to zignorować.
A inna część mnie uważała, że powinniśmy to kontynuować.
Przecież pomogliśmy bezdomnemu.
Jeśli złoto było prawdziwe, było warte tysiące.
Chciałem wiedzieć, dlaczego nam to dał.
W końcu zdecydowałem, że pójdziemy pod wskazany adres, ale nie sami.
Mój brat Daniel zgodził się pojechać za nami swoim samochodem i poczekać na zewnątrz.
Adres doprowadził nas do budynku biurowego w centrum miasta.
To była kancelaria prawna.
Sprawdzałem numer trzy razy.
"To jest to."
Ethan wyglądał na zdenerwowanego, gdy weszliśmy.
Przywitała nas recepcjonistka. „Czy mogę w czymś pomóc?”
Pokazałem jej sztabkę złota i wyjaśniłem sytuację.
Jej wyraz twarzy natychmiast się zmienił.
„Och. Walter cię oczekuje.”
Zaprowadziła nas do sali konferencyjnej.
Kilka minut później wszedł mężczyzna po sześćdziesiątce.
Miał na sobie szary garnitur, srebrne okulary i profesjonalny uśmiech.
„Jestem Walter.”
"Jesteś prawnikiem?"
"Tak."
„Kto nas tu przysłał?”
Uśmiechnął się lekko. „Poproszono mnie, żebym jeszcze nie mówił”.
Skrzyżowałem ramiona. „Nie czuję się z tym komfortowo”.
"Rozumiem."
„Mój 12-letni syn dostał sztabkę złota w cieście”.
Walter skinął głową. „Wiem”.
„Czy to prawda?”
"Tak."
„Kto to wysłał?”
