CZĘŚĆ 3
Chaos rozprzestrzeniał się po pokoju niczym ogień.
Członkowie zarządu krzyczeli do telefonów. Goście opuszczali stoliki. Caroline zażądała, żeby ochrona mnie wyprowadziła, ale dyrektor ochrony odebrał telefon, posłuchał i odsunął się od niej.
Preston wszedł na scenę.
„Ty mściwy kłamczuszku” – syknął. „Zaplanowałeś to”.
„Nie” – powiedziałem. „Planowałem cię poślubić”.
„Odkryłem oszustwo, zanim się oświadczyłeś. Powiedziałem sobie, że możesz nie wiedzieć”.
„Jestem” – powiedział szybko. „Ja.”
Podniosłem ostatni dokument.
Było to upoważnienie do przelewu z elektronicznym podpisem Prestona. Dwa tygodnie wcześniej trzy miliony dolarów przelano z pracowniczego funduszu emerytalnego na prywatne konto inwestycyjne.
Jego pewność siebie legła w gruzach.
„Mówiłeś, że to tymczasowe” – warknął Richard.
Preston zwrócił się do ojca. „Mówiłeś, że wszyscy to zrobili!”
Radca prawny banku podszedł bliżej. „Panie Vale, proszę nie opuszczać budynku”.
Caroline uderzyła dłonią w stół. „Sophie, zastanów się dobrze. Upokorzysz nas dziś wieczorem i będziesz tego żałować do końca życia”.
Zszedłem ze sceny i podszedłem do tortu.
Kiedy zdjęłam pierścionek, wydał mi się dziwnie lekki.
„Już żałuję jednej rzeczy” – powiedziałem. „Żałuję, że pozwoliłem ci sprawić, że moja matka poczuła się mała choćby przez chwilę”.
Umieściłam diament na białym lukrze.
Preston złapał mnie za ramię. „Wyjdziesz, nic nie dostaniesz”.
„Ona ma już wszystko, czego wy nie możecie kupić.”
Wyrwałem się i stanąłem twarzą do gości. „Kopie dowodów zostały przekazane pożyczkodawcy, zarządowi, audytorowi zewnętrznemu i federalnym śledczym. To nie zemsta. To audyt”.
Potem spojrzałem na Prestona.
„Opuszczenie cię jest zemstą.”
