"Więc?"
„Następnie sprawdziła tę firmę”.
Moja głowa gwałtownie obróciła się w jego stronę. „Co?”
Mówiłeś mi, że znała nazwę sklepu.
Tak, zapomniałem.
Mama dodała: „Potem zapytała, czy twoje czesne jest pokryte”.
Skrzyżowałem ramiona. „Nie żądała moich wyciągów bankowych”.
„Nie” – powiedział tata. „I nie powiedziałem, że jest złą osobą”.
„Więc po co to wszystko robić?”
Spojrzał w stronę mojego pokoju. „Bo za każdym razem, gdy o tym wspominaliśmy, mówiłeś, że sobie coś wyobrażamy”.
Byłem coraz bardziej zirytowany. „Więc zamiast ze mną rozmawiać, postanowiłeś przeprowadzić jakiś dziwny eksperyment społeczny?”
"Rozmawialiśmy z tobą."
"A ja się nie zgodziłem."
"Dokładnie."
Spojrzałam na niego.
Tata westchnął.
„Emma, kiedy ktoś mówi ci, co myśli o kimś, łatwo to zignorować. Chciałam, żebyś sama to zauważyła”.
Nadal wydawało mi się to manipulacją.
"Dlaczego tak bardzo ci na tym zależy?"
Jego twarz się zmieniła. Mama na niego spojrzała.
Wtedy tata powiedział: „Bo ja też kiedyś miałem takiego przyjaciela”.
Zatrzymałem się. „Kiedy?”
"Kolegium."
Potarł szczękę. „Miał na imię Darren”.
Słyszałem to nazwisko raz czy dwa. Tata rzadko o nim mówił.
„Byliśmy współlokatorami na drugim roku. Myślałam, że jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi”.
Spojrzał w dół korytarza.
„Mój tata właśnie sprzedał część swojego biznesu. Darren dowiedział się, że moja rodzina ma pieniądze”.
"Co się stało?"
"Na początku nic dramatycznego."
Tata roześmiał się bez humoru.
