Kilka tygodni później Margaret została wypisana ze szpitala.
Lucy i jej kocięta całkowicie wyzdrowiały.
Marcus adoptował dwa kocięta, dla pozostałej trójki znaleziono kochające rodziny, a Lucy wróciła do domu Margaret.
Ale najpiękniejsza część tej historii miała dopiero nadejść.
Marcus zaczął regularnie odwiedzać starszą kobietę.
Najpierw przyszedł odwiedzić Lucy.
Później przychodził po prostu spędzać czas z Margaret.
Mieszkała sama, a Marcus stracił matkę wiele lat wcześniej.
Z biegiem tygodni stali się sobie tak bliscy, że Marcus zaczął nazywać ją „Babcią”.
Pewnej niedzieli, podczas wspólnego lunchu, Margaret uśmiechnęła się i powiedziała:
„Wiesz, kiedy Lucy zniknęła, myślałem, że życie zabrało mi ostatnią żyjącą duszę, którą kochałem. Ale ona wróciła… i wprowadziła ciebie też do mojego życia”.
