Mamo, proszę nie dzwoń do Bena...

Zacząłem myśleć.

Może Claire wyobrażała sobie mnie jako kobietę, która za wszelką cenę będzie walczyć o dziecko. Może bała się stracić jedynego syna, którego wychowała.

Ale miałem też prawo wiedzieć.

Ja też mógłbym spróbować to rozgryźć.

Zamiast tego, przez prawie dwie dekady obie kobiety żyły obok siebie, nieświadome, że łączy je najstraszniejsza tajemnica ich życia.

„A twój ojciec?” zapytałem.

Luke zmarszczył brwi.

— Ben powiedział, że David też może wiedzieć.

Powoli odwróciłam się w jego stronę.

- Co?

— W jednym folderze jest list z jego nazwiskiem.

- Twój ojciec nic nie wiedział.

Powiedziałem to za szybko.

Zbyt pewny siebie.

Luke to zauważył.

- Jesteś pewien?

Nie odpowiedziałem.

Ponieważ nagle przypomniała mi się dziwna rozmowa, która miała miejsce między mną a Davidem wiele lat temu.

Minął mniej więcej rok od narodzin Luke'a. Siedzieliśmy w salonie, kiedy zapytał mnie, czy uważam, że nasz syn wcale go nie przypomina.

Wtedy się zaśmiałem.

- On jest jeszcze mały. Dzieci się zmieniają.

Dawid odpowiedział, że tylko żartował.

Prawie natychmiast zapomniałem o tej rozmowie.

Teraz to wyrażenie nabrało zupełnie innego znaczenia.

"Mamo?" - zawołał cicho Luke.

- Co?

— Czy coś ci się przypomniało?

Spojrzałem na mojego syna.

- Być może. Ale nie chcę wyciągać pochopnych wniosków, dopóki nie będę wiedział wszystkiego.

- W takim razie musimy porozmawiać z Benem.

Przypomniałem sobie jego prośbę, żebym nie dzwonił do mojego przyjaciela.

- Powiedziałeś, że nie powinnam do niego dzwonić.

- Nie powinno.

- Dlaczego?

Luke zacisnął palce.

„Bo nie wiem, jak zareaguje. On też się martwi. Boi się, że będziesz na niego zły za to, że to wszystko ujawnił”.

- Nie jestem na niego zły.

- A co jeśli będzie chciał, żebyśmy zamienili się miejscami?

Nie znalazłem odpowiedzi od razu.

- Co masz na myśli?