"Nie wiem."
„Nigdy nie patrzyłeś?”
"NIE."
Daniel zawahał się i dotknął koperty.
„Co jeszcze powiedziała ci Elena?”
Rebecca westchnęła.
„Claire była młodsza. Elena bardzo się o nią troszczyła i mówiła, że straciła kilka osób”.
„A pierścionek?”
„Nic nie wiem o innym pierścieniu”.
Daniel wpatrywał się w pismo Eleny.
Przez sześć lat koperta ta pozostawała ukryta, zaledwie dwadzieścia minut drogi od jego domu.
Poczuł się zdradzony, a potem zawstydził się swojego gniewu skierowanego w stronę kogoś, kogo nigdy więcej nie będzie mógł kwestionować.
Rebecca delikatnie dotknęła jego dłoni.
„Nie musisz tego otwierać dziś wieczorem.”
„Tak, mam.”
Daniel ostrożnie otworzył kopertę i rozłożył pojedynczą stronę.
Znajomy charakter pisma sprawił, że poczuł ucisk w piersi.
Danny,
Jeśli to czytasz, to znaczy, że Claire w końcu znalazła ciebie — albo okoliczności znalazły was oboje.
Daniel zrobił pauzę, zanim kontynuował.
Zanim się na mnie wkurzysz, pamiętaj, że cię kocham i pamiętaj, że niektóre sekrety należą częściowo do innych ludzi. Ten należy do Claire. Obiecałem jej, że ci nie powiem, dopóki ona ci tego nie powie.
Przełknął ślinę.
Nie ma tu żadnej zdrady. Żadnego ukrytego romansu. Żadnego sekretnego życia. Nic, co zmieniłoby to, kim dla siebie byliśmy. Chcę, żebyś to najpierw wiedział.
Daniel w końcu odetchnął.
Claire kiedyś dała mi coś cennego, kiedy potrzebowałem nadziei. Lata później starałem się odwzajemnić tę nadzieję, kiedy ona jej potrzebowała. Jeśli do ciebie przyszła, proszę, posłuchaj, zanim zdecydujesz, co to wszystko znaczy.
Potem zapadło zdanie, które wszystko zmieniło.
A Danny – jeśli w grę wchodzi mała dziewczynka, przyjrzyj się jej uważnie, zanim zaczniesz snuć domysły. Elena Parker miała dokładnie takie same oczy jak ty.
Daniel przeczytał to trzy razy.
„Elena Parker?”
Rebecca pochyliła się do przodu.
„Kim jest Elena Parker?”
"Nie wiem."
Natychmiast sprawdził telefon, ale Claire nie dzwoniła.
Jego myśli wypełniły orzechowe oczy Lucy, krzywa niebieska kokardka i tajemnicze zdjęcie.
Potem odżyło stare wspomnienie.
Elena kiedyś wyjaśniła, że Anthony Russo, mężczyzna, który ją wychował, nie był jej biologicznym ojcem.
Jej matka, Maria, urodziła Elenę przed ślubem z Anthonym.
Elena nigdy nie uważała tego za coś ważnego.
„Tata to człowiek, który nauczył mnie jeździć na rowerze” – powiedziała. „Biologia nie może mu odebrać pracy”.
Daniel nigdy więcej jej o to nie pytał.
Teraz ponownie przyjrzał się listowi.
„Rebecco, myślę, że Elena miała siostrę.”
Zanim Rebecca zdążyła odpowiedzieć, zadzwonił telefon.
Nieznany numer.
"Bławatnik."
Odezwała się zmęczona kobieta.
„Panie Mercer? To jest Claire Parker.”
Daniel znieruchomiał.
„Przykro mi, że Lucy do ciebie podeszła.”
„Nie musisz przepraszać.”
„Nie powinna podróżować sama”.
„Była bezpieczna. Pani Alvarez o to zadbała”.
Claire zawahała się.
„Lucy opowiedziała mi wszystko.”
„Wspomniała o zdjęciach Eleny. I o pierścionku.”
"Tak."
„Claire, kim jesteś?”
„To zależy od tego, o którą część historii pytasz.”
„Całość.”
Claire westchnęła.
„Myślę, że powinniśmy to omówić osobiście.”
"Gdy?"
„Wciąż dochodzę do siebie po grypie”.
„Następnie, gdy poczujesz się lepiej.”
„Nie przyjdziesz bez pytania?”
„Chyba że mnie zaprosisz.”
Claire brzmiała zaskoczona.
„Elena najwyraźniej chciała, żebyś ty zdecydował, kiedy się spotkamy” – wyjaśnił Daniel.
W słuchawce rozległ się cichy śmiech.
„To brzmi jak ona.”
Serce Daniela ścisnęło się.
