Lucy zebrała zupę i podała Danielowi jeden pojemnik.
„To twoje.”
„Kupiłem ci oba.”
„Nie możemy zjeść dwóch litrów. Mama mówi, że jedzenie nie powinno się marnować”.
„Nie, nie będzie.”
Lucy przyglądała się jego twarzy.
„Wyglądasz, jakbyś zapomniał o jedzeniu.”
Pani Alvarez ukryła uśmiech.
Daniel przyjął pojemnik.
"Cienki."
Zanim odeszła, Lucy się odwróciła.
„Nie zapomnij o naszej umowie.”
Daniel dotknął grosza, który miał w kieszeni.
„Nie zrobię tego.”
Obserwował, jak dojeżdżają do przystanku autobusowego, po czym zadzwonił do swojej siostry, Rebekki.
Odebrała po czwartym dzwonku.
„Danielu?”
„Czy pamiętasz kogoś o nazwisku Claire Parker?”
Zapadła chwila ciszy.
„Rebeko?”
„Myślę.”
„Gdzie usłyszałeś to nazwisko?” – zapytała w końcu.
Uwaga Daniela wyostrzyła się.
„Mała dziewczynka powiedziała mi, że jej mama ma zdjęcia Eleny. I mnie.”
Kolejna pauza.
„Danielu, gdzie jesteś?”
„To nie jest odpowiedź.”
„Czy prowadzisz?”
"NIE."
"Dobry."
„Rebecco, powiedz mi, co wiesz.”
Westchnęła.
„Elena wspomniała o Claire wiele lat temu”.
„Co ona powiedziała?”
„Ta Claire była ważna”.
„Ważne jak?”
„Nie wiem wszystkiego. Elena zachowywała pewne rzeczy w tajemnicy”.
Daniel spojrzał na swoją obrączkę ślubną.
„Co dokładnie ci powiedziała?”
Rebecca odpowiedziała ostrożnie.
„Obiecała komuś, że pomoże Claire, jeśli Claire będzie tego potrzebować”.
"Dlaczego?"
„Nie chciała niczego wyjaśnić”.
Danielowi trudno było pojąć, dlaczego Elena nigdy o tym nie wspomniała.
„I nigdy mi nie powiedziałeś?”
„Nie myślałem o tym, dopóki nie powiedziałeś jej imienia.”
Zamknął oczy.
„Dziewczyna wspomniała też o pierścionku podobnym do mojego.”
Rebecca zamilkła.
Potem przemówiła cicho.
„Jest coś, co musisz zobaczyć.”
"Co?"
„Przyjdź do mojego domu.”
„Po prostu mi powiedz.”
„Nie jestem w stanie wszystkiego dokładnie wyjaśnić przez telefon”.
Frustracja Daniela wyszła na wierzch.
„Wystarczająco dużo osób decydowało o tym, co powinienem wiedzieć”.
„Rozumiem, Danny. Przepraszam. Proszę przyjść.”
Tylko Rebecca nadal nazywała go Dannym.
Czterdzieści minut później Daniel stał w kuchni swojej siostry.
Jej mąż zabrał ich nastoletnich synów na górę, zostawiając ich samych.
Rebecca położyła na stole starą kopertę.
Daniel natychmiast rozpoznał pismo Eleny.
Zaparło mu dech w piersiach.
Na przodzie widniał napis:
Rebecca — jeśli Claire kiedyś przyjdzie jej szukać, pomóż jej znaleźć Daniela.
Spojrzał na swoją siostrę.
„Od jak dawna to masz?”
„Sześć lat”.
Daniel gwałtownie wstał.
„Otrzymujesz list od Eleny od sześciu lat?”
„Dała mi to trzy tygodnie przed wypadkiem”.
„I nigdy go nie otworzyłeś?”
„Poprosiła mnie, żebym tego nie robił, dopóki Claire się ze mną nie skontaktuje”.
„Dlaczego mi nie powiedziałeś?”
„Ponieważ Elena wyraźnie o to prosiła.”
Danielowi trudno było zachować spokój.
„I zgodziłeś się?”
Oczy Rebekki napełniły się łzami.
„Powiedziała, że spróbujesz rozwiązać coś, co do ciebie nie należy.”
Daniel zamilkł.
Brzmiało dokładnie jak Elena.
Rebecca kontynuowała łagodnie.
„Uważała, że Claire zasługuje na to, by podejmować własne decyzje. I chciała, żebyś miał czas na żałobę, nie dźwigając niedokończonej historii innej osoby”.
Daniel powoli wrócił na swoje krzesło.
Jego wzrok pozostał utkwiony w kopercie.
Przez sześć lat pielęgnował w sobie każde wspomnienie o Elenie, wierząc, że ich historia zakończyła się jej śmiercią.
Teraz mała dziewczynka, nieznane imię i starannie zachowana koperta sugerowały, że było coś, o czym nigdy nie wiedział.
Spojrzał na Rebeccę.
„Czy w środku jest list?”
