Dokładne badanie było szczególnie ważne. Zewnętrzny spokój po śnie niekoniecznie oznaczał, że szczenięta w pełni wyzdrowiały po wyczerpaniu, którego doświadczyły, a sama aktywność szczeniąt nie wykluczała ukrytych problemów. Specjaliści musieli potwierdzić ich dobre samopoczucie nie poprzez domysły, ale poprzez badania. Właśnie dlatego rodzina potrzebowała USG, szczepień i innych niezbędnych procedur, o których wspomnieli ratownicy.
Wyniki przyniosły dobre wieści. Nie stwierdzono żadnych chorób u matki ani szczeniąt. Szczenięta były zdrowe, a ich matka, po nakarmieniu i odpoczynku, mogła kontynuować opiekę nad nimi. Niezbędne procedury zostały zakończone, a rodzina była teraz gotowa porzucić dotychczasowe życie. Powrót do normalności nie wydawał się już nieosiągalny: najniebezpieczniejszy czas minął, a ludzie byli gotowi pomóc.
Dla suczki oznaczało to o wiele więcej niż tylko zamianę ciasnego legowiska na bezpieczne miejsce. Musiała przemyśleć swój stosunek do ludzi. Początkowo uwaga obcych tylko potęgowała jej lęk, ponieważ każde podejście mogło zagrozić szczeniętom. Potem obcy przynosili jedzenie, cierpliwie czekali, aż zdecyduje się wyjść, i ostrożnie wynosili szczenięta. Nic, co robili, nie potwierdzało jej obaw.
Zaufanie nie przyszło od razu. Potrzeba było czasu, zanim pies przestał postrzegać każdy ruch jako zagrożenie i pozwolił ludziom zaopiekować się szczeniakami. Obserwowała, porównywała to, co się dzieje, ze swoimi obawami i stopniowo nabierała przekonania, że szczeniaki są blisko i bezpieczne. Spokój przychodził powoli, ale był już niezaprzeczalny. Zwierzę nie wyglądało już na tak spięte, jak na zdjęciu z glinianego schroniska.
Wyraz jej twarzy zdawał się wyrażać wdzięczność, choć nie wymagał wydania ani jednego dźwięku. Po raz pierwszy w całej tej gehennie suczka wydawała się naprawdę spokojna, wręcz szczęśliwa. Była najedzona, mogła odpocząć i widziała wszystkie cztery szczenięta w pobliżu. Najważniejsze pozostało: szczenięta żyły, były zdrowe i nie były już zależne od kruchej ochrony małego otworu pod kamieniem...
Teraz matka mogła dać swoim potomkom przyszłość, o którą walczyła przez cały ten czas. Nie miała domu ani zapasów jedzenia i nie mogła zwrócić się do nikogo o pomoc. Jedynym sposobem na ochronę szczeniąt było wykopanie małego dołka w ziemi. Tam zebrała je blisko siebie, zniosła głód i nie oddalała się zbytnio, bo każda nieobecność wydawałaby się zbyt ryzykowna.
To oddanie różniło się od tego, co ludzie początkowo widzieli na zdjęciu. Pies nie pozostał w pobliżu miejsca pochówku z powodu pamięci o swoim zmarłym właścicielu. Siedział tam przez cztery małe życia, powierzone jej przez samą naturę. Nagrobek okazał się nie symbolem jej przeszłości, ale częścią przypadkowego schronienia, w którym próbowała zachować swoje potomstwo do czasu nadejścia prawdziwej pomocy.
