Patricia również otrzymała jeden.

„Nie możecie nas eksmitować” – wyszeptała.

„Dałem wam obojgu dom na lata” – powiedziałem. „Odpowiedzieliście z brakiem szacunku”.

Ethan przedarł ogłoszenie na pół.

Lena spokojnie wyjęła kolejną kopię z teczki.

„Zniszczenie papieru nie anuluje ogłoszenia”.

Wtedy Ethan złapał mnie za nadgarstek.

„Nie odbierzesz mi życia” – syknął.

Nie walczyłem. Po prostu spojrzałem w stronę drzwi.

Dwóch policjantów weszło do kuchni.

„Puść ją i odejdź” – rozkazał jeden z nich.

Ethan natychmiast puścił.

CZĘŚĆ 3: ŻYCIE, KTÓRE STRACIŁ

Ethan zaczął krzyczeć, gdy funkcjonariusze nas rozdzielali.

„To mój dom! Ona jest moją żoną!”

„Byłam twoją żoną” – powiedziałam. „To nigdy nie czyniło mnie twoją własnością”.

Jeden z funkcjonariuszy obejrzał nagranie z kuchni, a drugi opisał ślady na mojej twarzy i nadgarstku.

Patricia zaczęła płakać, ale nie dlatego, że się o mnie martwiła.