„Nie. Moja mama tak. Rozumiała, że niektórzy ludzie mylą dobroć z bezradnością.”
Patricia zrobiła krok w moją stronę, ale ja się cofnąłem.
„Podejdź bliżej” – ostrzegłem – „a dzisiejsze nagranie z monitoringu trafi prosto do policji”.
Jej wzrok natychmiast powędrował w stronę kamery umieszczonej nad drzwiami spiżarni.
Od lat nalegała na zainstalowanie kamer, ponieważ podejrzewała, że gospodyni kradnie.
Teraz ten sam system nagrał, jak Ethan znęca się nad chorą żoną.
Ethan nagle zniżył głos.
„Masz wysoką gorączkę. Jesteś zdezorientowany. Idź na górę i połóż się spać. Porozmawiamy o tym jutro.”
„Mój lekarz już wyszedł.”
Światła reflektorów oświetlały kuchenne okna.
Chwilę później wszedł dr Moreno z Leną Brooks, moją byłą koleżanką i prawniczką zajmującą się sprawami rozwodowymi.
Pewność siebie Ethana zniknęła.
Lena wzięła od niego papiery i sprawdziła moje poprawki.
„Dziękuję za osobistą obsługę mojego klienta” – powiedziała.
„Twój klient?” zapytał Ethan.
„Claire zatrudniła mnie dwa tygodnie temu”.
Patricia spojrzała na mnie.
„Dwa tygodnie?”
„Właśnie wtedy odkryłem, że Ethan przelał osiemdziesiąt tysięcy dolarów z naszego wspólnego konta na mieszkanie wynajęte dla Vanessy Cole”.
Ethan zamarł.
Vanessa była nie tylko jego kochanką. Pracowała również w jego firmie.
„Jej wiadomości sugerują, że obiecałeś jej awans w zamian za pomoc w ukryciu wydatków firmy” – kontynuowałem.
„To prywatna sprawa!” krzyknął Ethan.
„Przestało być to prywatne, gdy wykorzystałeś fundusze małżeńskie i złożyłeś fałszywe raporty o zwrocie kosztów”.
Doktor Moreno zmierzył mi temperaturę, podczas gdy Lena wręczyła Ethanowi tymczasowy nakaz sądowy wstrzymujący wszelkie czynności finansowe i trzydziestodniowe wypowiedzenie kończące jego prawo do zamieszkiwania w domu.
