Kwiaty na grobie mojego syna
Wczoraj mój syn Edward obchodziłby swoje trzydzieste piąte urodziny.
Zamiast kupić tort, przyniosłam na jego grób słoneczniki. Zawsze mi je przynosił, zazwyczaj owinięte w foliową reklamówkę ze sklepu, mówiąc: „Dla najpiękniejszej dziewczyny na osiedlu”.
Siedem miesięcy temu Edward zginął w wypadku samochodowym. Wciąż łapałam się na tym, że sięgam po telefon za każdym razem, gdy coś wymagało naprawy.
Po ułożeniu kwiatów usiadłam na chwilę przy jego nagrobku i opowiadałam mu o cieknącym kranie w kuchni. Przed odejściem przez przypadek zostawiłam obok grobu sekator.
Następnego ranka wróciłam, żeby go zabrać.
Wtedy zauważyłam kobietę w szarym płaszczu, niosącą dużą torbę na zakupy wypełnioną świeżymi kwiatami. Zabierała róże, goździki i lilie z różnych grobów.
W końcu podeszła do nagrobka Edwarda i wyciągnęła jeden słonecznik z jego urodzinowego bukietu.
– Proszę tego nie dotykać! – krzyknęłam.
Kobieta natychmiast oddała mi kwiat.
