Spojrzałem jeszcze raz na zdjęcie i na słowa Anny wypisane pod moim imieniem.
„Przez wszystkie te lata Anna myślała, że to ja jestem powodem jej utraty ciebie”.
„Kiedy miała 12 lat” – powiedziała Helen.
Spojrzałem na nią.
„A co później?”
Helen uśmiechnęła się przez łzy. „Później było inaczej”.
Sięgnęła na dno pudełka. Było tam małe zawiniątko przewiązane sznurkiem.
Wewnątrz znajdowały się fotografie, stare adresy, skrawki papieru i notatki.
Kilka lat później Anna zaczęła ponownie szukać Margaret.
Nie w sposób ciągły.
W seriach.
Stary adres w jednym notatniku.
Możliwe nazwisko po mężu w innym przypadku.
Wycięte zdjęcie, które znalazła gdzieś wiele lat później.
List wrócił z domu, który mama już opuściła.
Wtedy Helen wyciągnęła złożoną kartkę papieru.
„Mama napisała to, kiedy zachorowała.”
Mama nie mogła tego znieść.
Więc Helen czytała.
Tylko kilka linijek.
Anna napisała, że już nie obwinia Małgorzaty.
Napisała, że kiedy sama została matką, w końcu zrozumiała, jak można kochać dziecko, a mimo to zrobić coś strasznego.
Wtedy Helen się zatrzymała.
